بطور معمول دولتها در انجام کارهای خود مشکلاتی بوجود می آید که با نقد دلسوزانه رفع می شود. ولی دولت سیزدهم در وضعیتی قرار گرفته که انجام نقد منصفانه را غیر ممکن کرده، برای این منظور عملکرد دولت سیزدهم بررسی می گردد. وظیفه اصلی دولت، تامین مواد غذایی ، لوازم زندگی و مسکن است. حالا باید ببینیم وضعیت دولت در این بازارها چگونه است؟

۱- در بحث تامین مواد غذایی، همانطور که قوانین و ساختار وزارت جهاد کشاورزی نشان می دهد، عرضه مواد غذایی در یک فصل که همان فصل برداشت است انجام می گیرد. ولی تقاضای مواد غذایی دائمی است. برای این منظور دولت های قبلی یک سازمان به نام، سازمان تعاون روستایی را بنا گذاشتند. این سازمان با کمک شرکتهای تعاونی کشاورزی محصولات کشاورزان را خریداری و به انبارها تحویل می دهند. و قبض انبار دریافت می کنند.  شرکتهای تعاونی قبض انبار را به سازمان تعاون روستایی تحویل و پولشان را دریافت می کنند. این سازمان با جمع آوری قبض انبارها میزان محصولات انبار شده را بدست می آورد. با توجه به میزان مصرف کالاها در داخل سازمان تعاون روستایی، یا محصولات خود را به تدریج  در زمانهای دیگری به بازار می فروشد  و یا اگر اضافه باشد ، مازاد را صادر می کند.

ولی در دولت سیزدهم یک نفر شد رییس سازمان تعاون روستایی ،  ساختار سازمان را کنار گذاشت و یک شرکت جعلی راه انداخت، سیب و پرتقال شب عید را از کشاورزان خریدند ۷ هزار تومان و ۱۴ هزار تومان فاکتور کردند و به انبارها تحویل دادند. بعد همان را در ایام عید ۳۵ هزار تومان به مردم فروختند. این تخلف را رئیس قوه قضائیه تایید و زیر سبیلی رد کردند. بعد همین سازمان عیناً همین کار را با سایر محصولات هم کرد‌. ولی سعی کردند سندی رو نکنند. ولی افزایش  قیمت سایر محصولات نشان می دهد که در زمینه سایر محصولات مثل دانه های روغنی ، حبوبات و غیره هم تخلفاتی‌ انجام شده که افزایش قیمتها  در اردیبهشت این موضوع را اثبات می کند.

از طرفی یک روزی این نخست وزیر پست فطرت اسرائیل اعلام کرد که می خواهد در ایران قحطی درست کند و ملت را علیه این نظام بشورانند.

وقتی آن پست فطرت چنین حرفی می زند، پس کسانی که در جهت اهداف او حرکت می کنند ، قطعا جاسوس و سر سپرده اسرائیل است.

بعدا معلوم شد همین سازمان تعاون روستایی یک شرکت جعلی دیگری راه اندازی کرده، نهاده های کشاورزی که وجود خارجی ندارد را به کشاورزان فروخته و پولش را گرفته ، و از آنطرف هم ۷۳۰ میلیون دلار از دولت تقاضای پول برای کالایی که وجود ندارد کرده،

این امر یعنی مستأصل کردن هم دولت و کشاورزان و هم کاهش تولید، یعنی اجرای همان دستور نخست وزیر منحوس اسرائیل اسرائیل.

وقتی چنین آدمهایی در رأس کار هستند. دم از برنامه و سیاست اقتصادی زدن حرف مفتی بیش نیست. اینجور آدمها اصلا به حرف هیچ کس گوش نمی دهند.

۲- در زمینه خودرو سازی گزارش رسمی سازمان سیا هست که آنها با روی کار آوردن مدیرانی در صنعت خودرو سازی باعث پیچیده شدن وضع این صنعت و رکود این صنعت شده اند.

وقتی کشوری می تواند پهباد فوق پیشرفته بسازد قطعا می تواند خودرو خوبی هم بدست مردم بدهد.

ولی الان ۱۰ سال است این صنعت خودرو سازی نیمه فعال و زیان ده است.و نتوانسته یک پراید هم بدست مردم بدهد.

الان صنعت خودرو سازی یک تاریکخانه است، هیچ کس را راه نمی دهند ، حتی دادستان کل کشور که منصوب رهبری است و قانونا می تواند همه جا وارد شود، به صنعت خودروسازی راهش نمی دهند.

حالا ما برای تولید خودرو هر طرحی بدهیم ، آن طرح ارزشی ندارد و ملاک عمل قرار نمی گیرد. در ضمن اگر هواپیما هم بسازیم ، نمی توانیم یک پراید سالم بسازیم.

۳- در زمینه مسکن هم شرکتهای فولاد و شرکتهای پتروشیمی ، قیمت های خود را بدونه ضابطه بالا برده اند که باعث گرانی سایر مصالح ساختمانی و رکود بازار مسکن شده است.

در اینجا هم طرح و برنامه و پیشنهاد و نقد منصفانه  ، جایی ندارد.

پس دولت باید تکلیف خودش را با این مدیرانی که عمدا تخریب می کنند، مشخص کند. بعد نقد و انتقاد و پیشنهاد کار ساز است.

۴ – در مقاله ای که اینجانب در فروردین ماه امسال برای تحقق شعار سال ۱۴۰۱

نوشته شد. که در صورتی که کشور تحریم باشد،نیاز است که بخش بازرگانی متولی خاصی داشته باشد.

الان دولت بحث تشکیل وزارت بازرگانی را به مجلس ارایه کرده،

حال اگر از این طرح بدرستی دفاع نشود، این طرح مثل قبل بدونه هیچ اقدامی توسط مجلس رد می شود.

اگر دولت می خواهد بخش بازرگانی را سرو سامان دهد، باید به کسی که این طرح را برای اولین بار پیشنهاد داده ( پیشنهاد اینجانب در مقاله پیوست) را بکار گیرد تا این فرد بتواند پاسخ کلیه منتقدان را بدهد. اگر پاسخ منتقدان نوشته نشود. دوباره این طرح شکست می خورد.

با توجه به مطالب بالا دولت سیزدهم نشان داده که جایی برای نقد و انتقاد و اینجور حرفها نگذاشته است.

لذا ما بیچاره فقط می توانیم نظاره گر فحاشی مردم به دولت باشیم.

  • نویسنده : احمد قربانی