پرش به محتوا
تهران۱۴°
گزارش

خاک خوری طلای ایران در انبارها

مونا ربیعیان ۷ دقیقه مطالعه کد خبر: ۱۰۶۰۱۶
خاک خوری طلای ایران در انبارها

زهرا پیربداغی/ نتیجه چنین وضعیتی، کاهش بهره‌برداری از ظرفیت کارگاه‌ها، افزایش هزینه تولید، تضعیف توان رقابتی سازندگان داخلی و از دست رفتن بخشی از فرصت‌های اشتغال و ارزش‌آفرینی در صنعتی است که سابقه‌ای چند هزارساله در ایران دارد. بر اساس اظهارات مطرح‌شده از سوی یکی از فعالان این حوزه، حدود ۷۰ درصد ظرفیت صنعت طلاسازی کشور غیرفعال است؛ آماری که در صورت تأیید با داده‌های رسمی، می‌تواند تصویری نگران‌کننده از وضعیت تولید در این بخش ارائه دهد. در همین چارچوب، پیشنهاد ایجاد سازوکار «انبار هوشمند» مطرح شده است؛ طرحی که هدف آن تسهیل دسترسی تولیدکنندگان به طلای ذخیره‌شده از طریق ارائه ضمانت به بانک و فراهم کردن امکان استفاده از این دارایی به‌عنوان ماده اولیه تولید عنوان می‌شود. اهمیت این پیشنهاد در آن است که به‌جای افزایش الزام‌آور عرضه طلا یا تغییرات مقطعی در بازار، تلاش می‌کند میان دارایی‌های موجود و نیاز واقعی بخش تولید ارتباط برقرار کند. با این حال، موفقیت چنین طرحی به جزئیات اجرایی، تضمین حقوق مالکان طلا، ضوابط وثیقه‌گذاری، مدیریت ریسک قیمت و اطمینان از بازگشت منابع بستگی دارد. مسئله اصلی این است که چگونه می‌توان بدون ایجاد اختلال در بازار سرمایه‌ای طلا، بخشی از ظرفیت راکد را به موتور محرک تولید و اشتغال تبدیل کرد.

طلای ذخیره‌شده؛ سرمایه‌ای که می‌تواند به تولید برسد

طلا در اقتصاد ایران همواره دو کارکرد مهم داشته است؛ از یک طرف، کالایی برای تولید زیورآلات و تأمین مواد اولیه صنعت جواهرسازی است و از طرف دیگر، به‌عنوان ابزاری برای حفظ ارزش دارایی و پوشش بخشی از ریسک‌های اقتصادی مورد توجه خانوارها و سرمایه‌گذاران قرار می‌گیرد. این دو کارکرد در ذات خود با یکدیگر تعارضی ندارند، اما زمانی که مسیر ارتباط میان منابع موجود و واحدهای تولیدی مسدود شود، ممکن است دارایی قابل استفاده در اقتصاد در وضعیتی کم‌تحرک باقی بماند. نگهداری طلا در انبارها به‌خودی‌خود فعالیت اقتصادی نامطلوبی نیست؛ انبارداری استاندارد، نگهداری امن و امکان معامله شفاف، از الزامات بازار سازمان‌یافته طلا محسوب می‌شوند. مسئله زمانی شکل می‌گیرد که تولیدکننده با وجود وجود ذخایر قابل توجه، امکان دسترسی مؤثر و اقتصادی به مواد اولیه را نداشته باشد. در چنین شرایطی، راه‌اندازی سازوکارهایی برای تأمین مالی مبتنی بر وثیقه طلا یا دسترسی تضمین‌شده به موجودی انبارها می‌تواند به کاهش بخشی از محدودیت‌ها کمک کند. طرح انبار هوشمند نیز بر همین منطق استوار است: صنعتگر بتواند با ارائه ضمانت معتبر، طلای مورد نیاز خود را دریافت کند، آن را به محصول ساخته‌شده تبدیل کند و پس از فروش محصول، تعهدات مالی خود را تسویه کند. چنین چرخه‌ای در صورت طراحی صحیح، می‌تواند نیاز به تأمین نقدی کامل مواد اولیه را کاهش دهد و به بنگاه‌هایی که از نظر فنی توان تولید دارند اما با کمبود سرمایه در گردش مواجه‌اند، فرصت فعالیت دوباره بدهد. البته طلای موجود در انبارها یک دارایی همگن و آزاد برای مصرف نیست؛ ممکن است بخشی از آن متعلق به سرمایه‌گذاران، پشتوانه ابزارهای مالی یا موضوع تعهدات قراردادی باشد. بنابراین، هرگونه استفاده از این منابع باید با رضایت مالکان، رعایت حقوق دارندگان اوراق و مشخص بودن مسئولیت بانک‌ها و انبارداران انجام شود. اگر این ملاحظات رعایت شود، انبار هوشمند می‌تواند به حلقه‌ای میان بازار مالی و صنعت واقعی تبدیل شود؛ حلقه‌ای که در آن دارایی به‌جای آنکه صرفاً محل نگهداری ارزش باشد، امکان تأمین مواد اولیه و ایجاد ارزش افزوده را نیز فراهم کند.کارگاه‌های نیمه‌تعطیل و رقابت دشوار با طلای وارداتییکی از نگرانی‌های مطرح‌شده درباره وضعیت صنعت طلا و جواهر، فاصله میان ظرفیت اسمی تولید و میزان فعالیت واقعی کارگاه‌هاست. به گفته یکی از فعالان این حوزه، با وجود بیش از ۱۶ هزار کارگاه تولیدی طلا در کشور، بخش بزرگی از ظرفیت این صنعت غیرفعال مانده است. این رقم و برآورد مربوط به ظرفیت تعطیل‌شده نیازمند تطبیق با آمار رسمی و تعریف دقیق از کارگاه فعال و غیرفعال است، اما مسئله کمبود مواد اولیه و دشواری تأمین مالی، از موضوعاتی است که می‌تواند بر عملکرد تولیدکنندگان اثر بگذارد. طلاساز برای ادامه فعالیت، علاوه بر مهارت فنی و تجهیزات، به دسترسی منظم به مواد اولیه، سرمایه در گردش، نیروی کار ماهر و بازار فروش نیاز دارد. اگر تأمین طلا دشوار یا پرهزینه باشد، حتی کارگاهی که تجهیزات و نیروی انسانی آماده دارد نیز نمی‌تواند با ظرفیت کامل فعالیت کند. کاهش تولید در این شرایط به معنای کاهش سفارش به کارگاه‌های وابسته، محدود شدن فرصت‌های شغلی و از دست رفتن بخشی از دانش فنی و تجربه انباشته‌شده در صنعت است. در همین حال، حضور طلای ساخته‌شده وارداتی، از جمله محصولات ترکیه، رقابت را برای تولیدکننده داخلی دشوارتر می‌کند. رقابت با محصول خارجی تنها به قیمت طلا وابسته نیست؛ طراحی، تنوع محصول، کیفیت پرداخت، فناوری ساخت، زمان تحویل، هزینه اجرت و شبکه توزیع نیز در انتخاب خریدار نقش دارند. بنابراین، دسترسی به مواد اولیه شرط لازم برای تقویت تولید داخلی است، اما به‌تنهایی کافی نیست. اگر کارگاه‌ها بتوانند طلا را با شرایط مناسب تهیه کنند، اما همچنان با هزینه‌های بالای تولید، کمبود فناوری، دشواری بازاریابی یا محدودیت در تأمین مالی مواجه باشند، امکان رقابت مؤثر به‌طور کامل فراهم نخواهد شد. سیاست حمایت از صنعت طلا باید مجموعه این عوامل را در نظر بگیرد و به‌جای محدود شدن به راهکارهای مقطعی، به دنبال افزایش بهره‌وری و تقویت توان طراحی و تولید باشد. همچنین لازم است شرایط واردات و تولید داخلی به‌گونه‌ای تنظیم شود که رقابت سالم برقرار بماند و حمایت از کارگاه‌های ایرانی به افزایش کیفیت، نوآوری و اشتغال منجر شود، نه صرفاً ایجاد محدودیت برای رقبا.

انبار هوشمند؛ از ایده تا سازوکار اجرایی

برای تبدیل پیشنهاد انبار هوشمند به یک راهکار مؤثر، نخست باید چارچوب حقوقی و مالی آن به‌روشنی مشخص شود. تولیدکننده باید بداند تحت چه شرایطی می‌تواند طلای موجود در انبار را دریافت کند، چه میزان وثیقه نیاز دارد، هزینه استفاده از منابع چقدر است و تسویه تعهدات پس از تولید و فروش چگونه انجام خواهد شد. بانک نیز باید بتواند ارزش وثیقه، ریسک نوسان قیمت طلا و توان بازپرداخت متقاضی را ارزیابی کند. اگر فرایند دریافت طلا به مدارک پیچیده، ضمانت‌های سنگین یا هزینه‌های مالی بالا وابسته باشد، احتمال دارد همان کارگاه‌هایی که بیشترین نیاز را به مواد اولیه دارند، از دسترسی به طرح محروم بمانند. از سوی دیگر، تحویل طلا بدون سازوکار نظارتی و ضمانت بازگشت منابع نیز می‌تواند خطر نکول و زیان مالی را افزایش دهد. طراحی موفق این ابزار مستلزم ایجاد سامانه‌ای شفاف برای ثبت موجودی، مالکیت، وثایق، برداشت و بازگشت طلاست؛ به‌گونه‌ای که هم حقوق صاحبان دارایی حفظ شود و هم تولیدکننده بتواند در زمان مناسب مواد اولیه دریافت کند. تعیین سقف اعتبار متناسب با ظرفیت واقعی کارگاه، استفاده از قراردادهای استاندارد، ارزیابی اعتبار متقاضیان و تعریف دوره‌های تسویه متناسب با زمان تولید و فروش، از جمله اقداماتی است که می‌تواند کارایی طرح را افزایش دهد. همچنین بهتر است اجرای چنین سازوکاری ابتدا در مقیاس محدود و با مشارکت مجموعه‌ای از کارگاه‌های واجد شرایط آزمایش شود تا نقاط ضعف احتمالی آن مشخص شود. معیار ارزیابی نیز نباید صرفاً میزان طلای جابه‌جاشده باشد؛ افزایش تولید، تعداد کارگاه‌های فعال‌شده، ایجاد اشتغال، کاهش زمان تأمین مواد اولیه و میزان بازپرداخت موفق اعتبارها شاخص‌های مهم‌تری برای سنجش نتیجه هستند. در کنار این طرح، تسهیل تأمین مالی بنگاه‌ها، بهبود دسترسی به فناوری‌های جدید، حمایت از طراحی ایرانی و توسعه بازارهای صادراتی می‌تواند به افزایش اثرگذاری آن کمک کند. در نهایت، هدف باید ایجاد چرخه‌ای باشد که در آن منابع مالی و دارایی‌های موجود به تولید متصل شوند و ارزش افزوده حاصل از ساخت و فروش محصول، هم برای بنگاه و هم برای اقتصاد کشور منفعت ایجاد کند.صنعت طلا و جواهر ایران برای بازگشت به جایگاه شایسته خود، به سیاست‌هایی نیاز دارد که فاصله میان سرمایه و تولید را کاهش دهد. اگر بخشی از طلای ذخیره‌شده بتواند با رعایت حقوق مالکان و ضوابط مالی، در اختیار کارگاه‌های دارای ظرفیت قرار گیرد، امکان افزایش تولید و احیای بخشی از فعالیت‌های راکد فراهم خواهد شد. اما نباید از یاد برد که تأمین مواد اولیه تنها یکی از حلقه‌های این زنجیره است. تولیدکننده به ثبات مقررات، دسترسی به اعتبار، بازار فروش، فناوری و امکان رقابت منصفانه نیز نیاز دارد. طرح انبار هوشمند زمانی موفق خواهد بود که از سطح یک پیشنهاد فراتر برود و به سازوکاری شفاف، قابل دسترس و قابل ارزیابی تبدیل شود. در چنین شرایطی، طلای موجود در انبارها می‌تواند علاوه بر حفظ ارزش دارایی، به افزایش تولید، تقویت اشتغال و توسعه صنعتی نیز کمک کند؛ مسیری که نتیجه آن باید در رونق واقعی کارگاه‌ها و افزایش توان رقابتی تولیدکننده ایرانی دیده شود.

نظرات خوانندگان

دیدگاه خود را بنویسید

نظرها پس از بررسی منتشر می شوند.