پرش به محتوا
تهران۱۲°

گفت وگوی اقتصاد پویا با بازیگر تئاتر

تئاتر شغل اصلی نیست/ امنیت شغلی در بازیگری وجود ندارد

مونا ربیعیان ۴ دقیقه مطالعه کد خبر: ۸۱۹۴۶به‌روزرسانی: ۷ مرداد ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۰۲

خلاصه خبر

مهرا صحرانورد بازیگری که از سال 1396 کار خود را به عنوان مجری شبکه مستند شروع کرد و از سال 1397 با حضور در مدارس و جشنواره های دانش آموزی کار خود را ادامه داد...

تئاتر شغل اصلی نیست/ امنیت شغلی در بازیگری وجود ندارد

مهرا صحرانورد بازیگری که از سال 1396 کار خود را به عنوان مجری شبکه مستند شروع کرد و از سال 1397 با حضور در جشنواره های دانش آموزی کار خود را ادامه داد به عنوان مثال در سال 1403 با حضور در جستجوی بازیگر هملت اثری از دکتر مسعود دلخواه در تئاترشهر، دارشکنه به کارگردانی محمدرضا شاهمردی برگزیده جشنواره رضوی و صاحبدلان در سالن استاد لایق شیراز و سالن چهارسوی قم ،عاشقانه های دو بازمانده از یک جنایت جنگی برگزیده جشنواره مقاومت سال ۱۳۹۸ در آمفی تئاتر سهراب و همچنین نمایش خیال روی خطوط موازی کارگردانی مهدی ملاک و نویسندگی حمیدرضا آذرنگ در تئاترشهر قم. که برای آن جایزه بازیگری گرفت و همچنین نمایش محیطی شهر نقاشی راه یافته به جشنواره فجر بخش محیطی خیابانی و برگزیده جشنواره استانی قم که برایش جایزه بازیگری زن استان رو گرفت، فیلم سینمایی شادروان راه یافته به فجر سال۱۴۰۰ و سینمایی سلمان فارسی ( روزبه) سال ۱۳۹۷ و همچنین در اپیزود هایی در چند سریال از شبکه صداوسیما بازی داشته استو نزدیک به ۶۰ فیلم کوتاه از سال 97 تا به کنون را در کارنامه خود دارد.

آیا تئاتر می تواند به عنوان شغل در جامعه باشد؟

به نظر بنده نمی‌تواند چون برای همه ی هنرمندان و حتی بازیگران چندین ساله ی تئاتر کسب درآمد به اندازه کافی و مستمر ( استمرار بسیار مهم است) از تئاتر میسر نیست و فقط برای تعداد بسیار محدودی در ایران مقدور است.

پس نمی شود در رشته ای به صورت معین و مستمر با بودجه یا نرخی قابل و مشخص کسب درآمد کرد نمی‌تواند شغلی برای جامعه باشد. شایان به ذکر است بیشتر تئاتری ها شغل دیگری برای امرار معاش خود انتخاب کرده اند؛ بنابراین می توان گفت که تئاتر به عنوان شغل نخواهد بود و تنها یک هنر است که هنرمند با عشقی که به بازیگری دارد آن را انجام می دهد.

در حال حاضر در نمایش جادوی عنکبوت سیاه به کارگردانی استاد حسین فدایی حسین که کار کودک هست و در تالار هنر اجرا خواهم داشت.

به عنوان یک ( بازیگر کوچک ) شاهد حاضر کوچک در عرصه تئاتر به صورت کلی وضعیت اقتصادی تئاتر در حال پیشرفت میبینم و ب نظرم با کار کردن مجدد اساتید و دانش آموختگان اساتید بزرگ همه چیز بهتر خواهد شد و ب امید آنکه، هرکه شایسته ی صحنه هست در آن حضور داشته باشد. چه دنیای تصویر چه تئاتر.

وضعیت اقتصادی تئاتر را چگونه می بینید؟

با مشکلات اقتصادی که تقریبا بیشتر اقشار جامعه با آن مواجه هستند دیگر کمتر کسی ب فکر دیدن تئاتر هست. و شاید هم رفتن ب سینما ... حتی از منظر تفریحی تفریح سالمی میتواند باشد ( بستگی به اثر دارد ) ولی هرچه بیشتر میگذرد شکل تفریحات هم رو به تغیر است. شاید این بدین معناست که فرهنگ دارد به سمت و سویی دیگر که آنقدر هم شایسته و بایسته نیست می‌رود و بگذارید سربسته از آن عبور کنم. بخشی از فرهنگ یک جامعه را باید از هنر آن شناخت به ویژه تئاتر که هنری زنده تر و پویا تر است. اینکه با چه آثاری مواجهیم؟ اینکه عوام برای دیدن تئاتر هزینه نمیکنند و اینکه هزینه ی بلیط تئاتر یا سینما هم همچون دیگر هزینه ها بالا تر رفته. اینکه آثار فاخر گرانبهاترند ( البته که منظورم تنها اصطلاحا کارهای پر زرق و برق و پر هزینه نیست، گاهی پروژه ای ساده با حداقل هزینه ها هم میتواند اثر فاخری باشد. مشخصه ی یک اثر فاخر، صرفا پر تجمل بودن یا اصطلاحا لاکچری بودن آن نیست، این فقط چیزیست که امروزه بسیار طرفدار دارد تئاتر های پر زرق و برق اما توخالی یا بدون معنا اند یا بدون فرم و شکلی زیبا یا در شیوه روایت مشکل دارند به هرحال تئاتر حرفه ای، تئاتریست که تامل مخاطب را برانگیزاند نه فقط احساس آن را و از لحاظ متن کارگردانی بازیگری و نورپردازی و طراحی صحنه و لباس و گریم و اجرای آنها و همه ی عوامل جامع و کامل باشد و به درستی و با یک هدف معین و واحد ایفا شود و به خوبی و درستی روایت شود ) و اینکه آثاری که گرانبهاترند را هرکسی نمی‌تواند ببیند، همه اینها بحث های جداگانه ایست که می‌شود مفصلا به آن پرداخت و اندیشید که این آسیب شناسی کار من نیست و قطعا صاحبان نظر و بزرگان بهتر می‌دانند.

در آخر درخصوص هنرمندان تئاتر گفت؟

اینکه ما بسیاری هنرمند داریم که از عرصه به دور افتاده اند چرا؟ آیا کسی جای آنهاست؟ یا خیر اصلا جایی برای آنها نیست؟ موضوعی که مهمتر است این است باید به هنر و هنرمند از دستگاه های مربوطه بیش از این بها داده شود. درست است که هنر خریدنی نیست و ارزش معنوی دارد اما کار و حرفه ی هنرمند هنرش است چرا نباید از آن به صورت امن‌تری کسب درآمد کند منظورم از امن تر ( امنیت شغلی_درامدی) است. پیشاپیش از صراحت کلامم عذر میخوام جسارت نباشد جیب هنرمند را نمی‌توان فقط با پول مردم ( گیشه) پر کرد. هنرمندی که برای فرهنگ جامعه اش تلاش می‌کند باید حداقل امنیت شغلی_درامدی داشته باشد. و کاش بستری گسترده تر و سالم تر برای پیشرفت جوانترها علاقمندان و دانشجویان و فعالان پر تلاش بازیگری فراهم شود حالا ما می‌گوییم که میشنود؟!!!

نظرات خوانندگان

دیدگاه خود را بنویسید

نظرها پس از بررسی منتشر می شوند.