احیای اعتماد در فضای تولید
خلاصه خبر
بازسازی اقتصادی در هر کشوری، پیش از آنکه با منابع مالی یا بستههای حمایتی آغاز شود، با احیای تولید معنا پیدا میکند. در اقتصاد ایران نیز اگر قرار باشد از فشار رکود، تورم و نااطمینانی عبور کنیم، نقطه شروع ناگزیر «نجات تولید» است؛ چراکه تولید نهتنها موتور رشد اقتصادی، بلکه محور اشتغال، کنترل تورم، افزایش درآمد و تقویت تابآوری ملی است.

در سالهای اخیر، تولید با چالشهایی چون کمبود سرمایه در گردش، نوسانات ارزی، اختلال در تأمین مواد اولیه، فرسودگی زیرساختها، کاهش قدرت سرمایهگذاری و پیچیدگیهای مقرراتی مواجه بوده است. این فشارها در کنار ریسکهای بیرونی، بخشی از ظرفیت تولید را تضعیف کرده و هزینه فعالیت برای بنگاهها را بالا برده است. در چنین شرایطی، بازسازی اقتصاد بدون بازسازی بخش واقعی اقتصاد، یعنی تولید، ممکن نیست.نجات تولید، پیش از هر چیز نیازمند تغییر نگاه سیاستگذاری است. تولید نباید صرفاً دریافتکننده تسهیلات باشد، بلکه باید محور تصمیمهای اقتصادی قرار گیرد. هدایت نقدینگی به بخش مولد، کاهش موانع کسبوکار، تسهیل دسترسی به سرمایه، حمایت هدفمند از صنایع پیشران و بازتعریف مشوقهای صادراتی، بخشی از این مسیر است.همزمان، سرمایههای سرگردان باید از بازارهای غیرمولد به سمت تولید هدایت شوند. تا زمانی که سوداگری جذابتر از تولید باشد، سرمایه به کارخانه و صنعت بازنمیگردد. اصلاح این معادله، شرط احیای رشد اقتصادی است.در این میان، نجات تولید فقط حمایت از صنایع بزرگ نیست؛ بنگاههای کوچک و متوسط، زنجیره تأمین، بخش کشاورزی و اقتصاد دانشبنیان نیز بخشی از این معادلهاند. بازسازی اقتصادی زمانی محقق میشود که همه حلقههای تولید دوباره فعال شوند.واقعیت این است که اقتصاد ایران برای بازسازی، بیش از هر چیز به احیای اعتماد در فضای تولید نیاز دارد. اگر تولیدکننده احساس ثبات، حمایت و امکان برنامهریزی داشته باشد، سرمایه، اشتغال و رشد نیز بهدنبال آن بازمیگردد. نجات تولید، در نهایت نه فقط یک سیاست اقتصادی، بلکه مسیر نجات اقتصاد ایران است.

