چندکارگی
خلاصه خبر
افزایش گرایش حقوقبگیران به داشتن شغل دوم و حتی سوم، دیگر یک پدیده محدود یا مقطعی نیست، بلکه به واقعیتی اجتماعی و اقتصادی تبدیل شده است. آنچه زمانی انتخابی برای ارتقای رفاه محسوب میشد، امروز برای بسیاری از کارمندان، کارگران و حقوقبگیران، به ضرورتی برای جبران شکاف میان درآمد و هزینههای زندگی بدل شده است.

رشد هزینههای مسکن، خوراک، حملونقل، درمان و آموزش در سالهای اخیر، باعث شده درآمد ثابت بسیاری از خانوارها پاسخگوی نیازهای اولیه نباشد. در چنین شرایطی، افراد برای حفظ سطح زندگی یا حتی تأمین حداقلها، ناچار به ورود به مشاغل جانبی شدهاند؛ از فعالیت در تاکسیهای اینترنتی و فروش آنلاین گرفته تا تدریس، کارهای پروژهای و مشاغل خدماتی.هرچند در نگاه اول، چندشغله شدن میتواند نشانهای از تلاش و انعطاف نیروی کار تلقی شود، اما در واقع، گسترش آن زنگ هشداری برای وضعیت معیشت است. وقتی نیروی کار پس از ساعت رسمی کار، ناچار به اشتغال دوم میشود، پیامدهایی فراتر از اقتصاد خانوار شکل میگیرد؛ فرسودگی شغلی، کاهش بهرهوری، افت کیفیت زندگی، آسیب به روابط خانوادگی و حتی تهدید سلامت روان از جمله این پیامدهاست.از سوی دیگر، رواج کار دوم میتواند نشانه ناکافی بودن دستمزدها و ضعف تعادل در بازار کار باشد. در اقتصادی سالم، شغل اصلی باید بتواند حداقلهای یک زندگی آبرومند را تأمین کند، نه آنکه افراد برای تأمین ضروریات، چند شیفت کار کنند.افزایش کار دوم و سوم را نباید صرفاً یک انتخاب فردی دید؛ این پدیده بازتاب مستقیم فشارهای اقتصادی بر طبقه حقوقبگیر است. اگر سیاستگذاری در حوزه دستمزد، مهار تورم و تقویت قدرت خرید بهطور جدی دنبال نشود، چندشغله شدن از یک راهکار موقت به یک الگوی پایدار اما پرهزینه برای جامعه تبدیل خواهد شد.

