پرش به محتوا
تهران۱۵°
گزارش

بررسی اقتصادپویا از چگونگی بنگاه‌های آسیب‌دیده از جنگ؛

بازگشت تولید به کمک بخش خصوصی

مونا ربیعیان ۶ دقیقه مطالعه کد خبر: ۹۰۷۶۷

خلاصه خبر

در شرایطی که جنگ تنها زیرساخت‌ها را هدف قرار نمی‌دهد و آثار آن تا عمق فعالیت‌های اقتصادی، زنجیره تولید و اشتغال امتداد پیدا می‌کند، مسئله بازسازی بنگاه‌های آسیب‌دیده به یکی از مهم‌ترین محورهای تاب‌آوری اقتصاد تبدیل شده است.

بازگشت تولید به کمک بخش خصوصی

در این میان، آنچه بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته، نقش بخش خصوصی در فرآیند احیای واحدهای آسیب‌دیده و جلوگیری از گسترش آثار ثانویه بحران است. ورود بخش خصوصی و اتاق بازرگانی به موضوع بازسازی، صرفاً به معنای مشارکت در ترمیم چند واحد صنعتی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از تغییر نگاه به مدیریت بحران اقتصادی است؛ نگاهی که در آن بازسازی، پروژه‌ای صرفاً دولتی تلقی نمی‌شود، بلکه مأموریتی مشترک میان دولت، بنگاه‌ها و نهادهای بخش خصوصی است.واقعیت این است که در دوره‌های بحران، همه آسیب‌ها مستقیم نیست.

بخشی از بنگاه‌ها مستقیماً از جنگ آسیب می‌بینند؛ خطوط تولید، تأسیسات، انبارها یا زیرساخت‌های آنها دچار خسارت می‌شود. اما بخش مهمی از اقتصاد، از مسیرهای غیرمستقیم تحت فشار قرار می‌گیرد؛ اختلال در تأمین مواد اولیه، آسیب به شبکه حمل‌ونقل، کاهش تقاضا، محدودیت نقدینگی یا افزایش نااطمینانی، بنگاه‌هایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد که شاید در ظاهر هدف مستقیم آسیب نبوده‌اند. همین تمایز، اهمیت نگاه جامع به بازسازی را برجسته می‌کند.در این چارچوب، ورود بخش خصوصی به فرآیند بازسازی، فقط برای جبران خسارت نیست؛ برای جلوگیری از سرایت بحران به بازار کار، زنجیره تولید و سرمایه‌گذاری نیز هست. اگر واحدهای آسیب‌دیده نتوانند سریع به مدار تولید بازگردند، مسئله صرفاً توقف یک بنگاه نخواهد بود؛ تعدیل نیرو، اختلال در زنجیره تأمین، کاهش تولید و حتی فرسایش اعتماد سرمایه‌گذاران می‌تواند به دنبال آن شکل بگیرد.همین‌جاست که موضوع جلوگیری از تعدیل نیروها به یکی از مهم‌ترین محورهای این رویکرد تبدیل می‌شود. در بسیاری از بحران‌ها، آسیب اصلی نه فقط از محل تخریب مستقیم، بلکه از موج بیکاری ناشی از توقف تولید شکل می‌گیرد. حفظ اشتغال، در چنین شرایطی، بخشی از سیاست بازسازی است.بخش خصوصی در این میان، مزیتی دارد که در بحران‌ها اهمیت پیدا می‌کند: سرعت عمل و شناخت میدانی. برخلاف سازوکارهای سنگین و زمان‌بر رسمی، بخش خصوصی می‌تواند در برخی موارد چابک‌تر وارد عمل شود، نیازها را دقیق‌تر تشخیص دهد و مسیر بازگشت بنگاه‌ها به تولید را تسهیل کند.اما این ورود، بدون حمایت سیاستی کافی، محدود خواهد ماند. تأمین سرمایه در گردش، تعویق سررسید تسهیلات، تعدیل فشار مالیاتی و همراهی شبکه بانکی، همان حلقه‌هایی هستند که می‌توانند مشارکت بخش خصوصی را از سطح اقدام پراکنده، به بازسازی مؤثر ارتقا دهند. بازسازی بنگاه‌ها؛ از ترمیم خسارت تا حفظ زنجیره تولیدبازسازی بنگاه اقتصادی، صرفاً به معنای بازسازی ساختمان، ماشین‌آلات یا تأسیسات نیست. بنگاه، بخشی از یک زنجیره است و بازگشت آن به تولید، زمانی معنا پیدا می‌کند که این زنجیره دوباره فعال شود.اگر واحدی بازسازی شود اما مواد اولیه در دسترس نباشد، شبکه توزیع مختل باشد یا سرمایه در گردش کافی وجود نداشته باشد، تولید به‌طور واقعی احیا نشده است. به همین دلیل، بازسازی بنگاه باید زنجیره‌محور دیده شود.در این نگاه، نقش بخش خصوصی فراتر از تأمین منابع مالی است. تشکل‌های اقتصادی، اتاق‌های بازرگانی و شبکه فعالان اقتصادی می‌توانند در اتصال حلقه‌های زنجیره، شناسایی گلوگاه‌ها و تسهیل بازگشت تولید نقش ایفا کنند.نکته مهم دیگر، تفاوت نوع آسیب‌هاست. برخی واحدها با مداخله محدود و در زمان کوتاه می‌توانند دوباره فعال شوند. برخی دیگر به بازسازی زمان‌بر نیاز دارند. این تفاوت، سیاست بازسازی را نیز باید متنوع کند.اگر همه بنگاه‌ها با یک الگوی واحد دیده شوند، بخشی از ظرفیت احیا از دست می‌رود. بنگاهی که با حمایت سریع می‌تواند در کوتاه‌مدت فعال شود، نباید در انتظار سازوکارهای طولانی بماند.

در همین چارچوب، بازسازی سریع برخی واحدها می‌تواند اثر روانی و اقتصادی مهمی هم داشته باشد. بازگشت حتی بخشی از بنگاه‌ها به تولید، سیگنالی از امکان بازیابی اقتصادی ارسال می‌کند.همچنین نباید فراموش کرد که بازسازی، فرصتی برای نوسازی نیز هست. برخی بنگاه‌ها می‌توانند در فرآیند احیا، خطوط تولید خود را ارتقا دهند و بهره‌وری بیشتری پیدا کنند.اگر این نگاه وجود داشته باشد، بازسازی صرفاً بازگشت به وضع پیشین نخواهد بود، بلکه می‌تواند مقدمه‌ای برای تقویت بنگاه‌ها باشد.

بخش خصوصی و جلوگیری از موج تعدیل نیرو

شاید مهم‌ترین بُعد اجتماعی بازسازی بنگاه‌ها، جلوگیری از گسترش تعدیل نیرو باشد. در شرایط جنگی یا بحران، اشتغال به یکی از نخستین حوزه‌های آسیب‌پذیر تبدیل می‌شود.وقتی بنگاه دچار آسیب می‌شود، نخستین واکنش بسیاری از واحدها ممکن است کاهش هزینه و تعدیل نیرو باشد. اما اگر این روند فراگیر شود، پیامد آن فقط برای کارگران یا بنگاه‌ها نیست؛ کل اقتصاد تحت تأثیر قرار می‌گیرد.افزایش بیکاری در شرایط بحران، می‌تواند رکود را تعمیق کند، تقاضا را کاهش دهد و حتی روند بازسازی را دشوارتر کند.از این منظر، تأکید بر حفظ نیروی انسانی، فقط حمایت از اشتغال نیست؛ بخشی از منطق احیای اقتصادی است.نقش بخش خصوصی در اینجا دوگانه است. از یک سو، تلاش برای ترغیب بنگاه‌ها به پرهیز از تعدیل شتاب‌زده. از سوی دیگر، کمک به فراهم شدن شرایطی که نگهداشت نیروی کار برای بنگاه ممکن باشد.اما روشن است که این بدون پشتیبانی مالی دشوار است. بنگاهی که نقدینگی ندارد، نمی‌تواند صرفاً با توصیه، اشتغال را حفظ کند.اینجاست که موضوع تسهیلات بانکی، سرمایه در گردش و تعویق تعهدات مالی اهمیت پیدا می‌کند. این ابزارها در واقع حمایت از اشتغال از مسیر حمایت از بنگاه‌اند.برخی تحلیلگران معتقدند در دوره بحران، حمایت از بنگاه‌ها و حمایت از اشتغال، دو سیاست جداگانه نیست؛ یک سیاست واحد است.اگر بنگاه بماند، شغل می‌ماند. اگر بنگاه سقوط کند، هزینه اجتماعی بسیار بیشتر خواهد بود. به همین دلیل، ورود اتاق بازرگانی و بخش خصوصی به این حوزه را می‌توان بخشی از مداخله پیشگیرانه برای جلوگیری از موج ثانویه بحران دانست.

بازسازی بدون حمایت سیاستی ممکن نیست

با وجود ظرفیت‌های بخش خصوصی، واقعیت این است که بازسازی گسترده بنگاه‌ها بدون همراهی دولت و ابزارهای سیاستی دشوار خواهد بود. نخستین نیاز، سرمایه در گردش است. بسیاری از بنگاه‌های آسیب‌دیده حتی اگر امکان فنی بازگشت داشته باشند، بدون نقدینگی قادر به راه‌اندازی مجدد نیستند. در چنین شرایطی، شبکه بانکی نقشی کلیدی دارد. تسهیلات هدفمند، تنفس در بازپرداخت و بازتنظیم بدهی‌ها می‌تواند بخشی از فشار را کاهش دهد. موضوع دوم، سیاست مالیاتی است. در دوره‌ای که بنگاه تحت فشار بقاست، سختگیری مالیاتی می‌تواند روند احیا را کند کند. تعدیل موقت فشار مالیاتی یا استمهال تعهدات، بخشی از بسته بازسازی محسوب می‌شود. همچنین هماهنگی میان نهادهای مختلف ضروری است. اگر هر بخش با منطق جداگانه عمل کند، بازسازی پراکنده و کند خواهد بود. یکی از چالش‌های مهم، محدودیت منابع دولت است. هزینه جنگ بالاست و دولت با محدودیت‌های بودجه‌ای روبه‌روست. همین واقعیت، نقش بخش خصوصی را پررنگ‌تر می‌کند، اما همزمان ضرورت استفاده هوشمندانه از منابع عمومی را نیز نشان می‌دهد. برخی کارشناسان تأکید دارند که بازسازی موفق، معمولاً بر مشارکت دولت و بخش خصوصی استوار است، نه اتکای صرف به یکی از این دو.در این مدل، دولت چارچوب و حمایت فراهم می‌کند، و بخش خصوصی اجرا و چابکی می‌آورد.اگر این ترکیب شکل بگیرد، امکان بازگشت سریع‌تر بنگاه‌ها بیشتر می‌شود.در نهایت، مسئله بازسازی بنگاه‌های آسیب‌دیده از جنگ، فقط موضوع چند واحد تولیدی نیست؛ موضوع حفظ ظرفیت اقتصاد در دوره بحران است.هر بنگاهی که به تولید بازمی‌گردد، فقط یک کارخانه احیا نشده؛ بخشی از اشتغال، بخشی از اعتماد و بخشی از تاب‌آوری اقتصاد حفظ شده است.نقش بخش خصوصی در این میان، دقیقاً در همین نقطه معنا پیدا می‌کند. ورود این بخش، نشانه آن است که بازسازی تنها بر دوش دولت نیست و اقتصاد می‌تواند از درون نیز ظرفیت ترمیم داشته باشد.اما این ظرفیت زمانی بالفعل می‌شود که با سیاست درست، حمایت هدفمند و هماهنگی نهادی همراه باشد. در غیر این صورت، حتی بهترین ابتکارها ممکن است در محدودیت منابع و پراکندگی تصمیم‌ها فرسوده شود.پرسش اصلی امروز این نیست که آیا بخش خصوصی می‌تواند در بازسازی نقش داشته باشد؛ شواهد نشان می‌دهد می‌تواند. پرسش این است که آیا این نقش به بخشی از یک راهبرد منسجم تبدیل می‌شود یا در حد اقدامات موردی باقی می‌ماند.پاسخ به این پرسش، می‌تواند تعیین کند اقتصاد در برابر آثار جنگ، صرفاً واکنشی عمل می‌کند یا تاب‌آوری خود را فعالانه بازسازی می‌کند.

نظرات خوانندگان

دیدگاه خود را بنویسید

نظرها پس از بررسی منتشر می شوند.