پرش به محتوا
تهران۱۴°
گزارش

گزارش اقتصاد پویا در خصوص لزوم سرمایه کردن درآمد نفتی ؛

نفت ۱۱۰ دلاری؛ فرصتی برای نجات ریال

مونا ربیعیان ۸ دقیقه مطالعه کد خبر: ۹۴۹۰۸

خلاصه خبر

اقتصاد پویا / سرویس اقتصاد سیاسی- اگر نفت ایران در محدوده ۱۱۰ دلار در هر بشکه معامله شود، اقتصاد کشور با یک فرصت کم‌سابقه برای تقویت منابع ارزی و ترمیم بخشی از ارزش ازدست‌رفته پول ملی مواجه خواهد بود؛ اما این فرصت تنها زمانی به نتیجه می‌رسد که درآمد نفتی واقعاً به ارز قابل دسترس تبدیل شود و مسیر ورود آن به اقتصاد کشور روشن، سریع و کم‌هزینه باشد. نفت گران به‌تنهایی ریال را تقویت نمی‌کند. آنچه می‌تواند ارزش پول ملی را ترمیم کند، تبدیل نفت به درآمد ارزی واقعی، پایدار و قابل استفاده در تجارت خارجی است.

نفت ۱۱۰ دلاری؛ فرصتی برای نجات ریال

کریمی/ اقتصاد ایران سال‌هاست با یک تناقض بزرگ مواجه است؛ از یک سو یکی از بزرگ‌ترین دارندگان ذخایر نفت و گاز جهان است و از سوی دیگر ارزش پول ملی تحت فشار تورم، کاهش درآمدهای واقعی، محدودیت‌های تجاری و مشکلات انتقال منابع ارزی قرار دارد. در چنین شرایطی، افزایش قیمت نفت می‌تواند بخشی از این شکاف را جبران کند، اما به شرط آنکه نفت فقط در زیر زمین باقی نماند و فروش آن نیز به منابع مالی قابل دسترس برای اقتصاد تبدیل شود.درآمد نفتی زمانی اثر واقعی خود را بر اقتصاد نشان می‌دهد که سه حلقه تولید، صادرات و وصول درآمد بدون مانع جدی فعالیت کنند. اگر نفت تولید شود اما امکان صادرات کافی وجود نداشته باشد، ظرفیت درآمدزایی کشور بلااستفاده می‌ماند. اگر محموله صادر شود اما دریافت پول دشوار باشد، درآمد اسمی ایجاد شده الزاماً به قدرت ارزی واقعی تبدیل نمی‌شود. اگر منابع ارزی نیز وارد اقتصاد شوند اما بدون برنامه هزینه شوند، افزایش درآمد نفتی می‌تواند تنها یک فرصت کوتاه‌مدت باشد و اثر پایدار بر ارزش پول ملی نگذارد.مسئله امروز ایران دقیقاً همین‌جاست؛ چگونه باید از قیمت بالای نفت، حداکثر ارزش اقتصادی را استخراج کرد؟

نفت گران، فرصت طلایی برای تقویت پول ملی

قیمت نفت ۱۱۰ دلاری، در صورت تحقق فروش و وصول درآمد، می‌تواند معادلات درآمدی کشور را تغییر دهد. در اقتصاد نفتی ایران، هر افزایش قابل توجه در قیمت هر بشکه نفت، ظرفیت افزایش درآمدهای ارزی را بالا می‌برد. اما فاصله میان «قیمت نفت» و «درآمد واقعی ایران» ممکن است بسیار زیاد باشد.تحریم، محدودیت‌های بانکی، هزینه‌های انتقال پول، تخفیف‌های فروش، دشواری بیمه و حمل‌ونقل و پیچیدگی‌های بازگشت ارز، عواملی هستند که می‌توانند بخشی از ارزش نفت فروخته‌شده را از بین ببرند. بنابراین سیاست اقتصادی نباید فقط به دنبال افزایش حجم صادرات باشد؛ بلکه باید به دنبال افزایش «ارزش خالص قابل وصول» از هر بشکه نفت باشد.در چنین شرایطی، هر دلار درآمد نفتی که بتواند با هزینه کمتر و سرعت بیشتر وارد چرخه اقتصادی کشور شود، اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. منابع ارزی می‌توانند برای تأمین کالاهای اساسی، مواد اولیه تولید، تجهیزات صنعتی و نیازهای وارداتی استفاده شوند و از فشار بر بازار ارز بکاهند.کاهش فشار بر بازار ارز نیز می‌تواند به کاهش انتظارات تورمی کمک کند. وقتی فعال اقتصادی مطمئن باشد منابع ارزی کافی برای تجارت وجود دارد، تقاضای احتیاطی برای خرید دلار و سایر دارایی‌های جایگزین ممکن است کاهش پیدا کند. در مقابل، زمانی که چشم‌انداز دسترسی به ارز مبهم باشد، حتی افزایش درآمد نفتی نیز ممکن است نتواند انتظارات بازار را به‌طور پایدار تغییر دهد.به همین دلیل، نفت ۱۱۰ دلاری را نباید صرفاً یک خبر مثبت درباره درآمد دولت دانست؛ این قیمت می‌تواند یک فرصت سیاست‌گذاری باشد. فرصتی برای آنکه درآمد نفتی به پشتوانه‌ای برای ثبات اقتصادی تبدیل شود.البته یک نکته اساسی وجود دارد: تقویت پول ملی با تزریق بی‌محابای ارز به بازار به دست نمی‌آید. اگر منابع نفتی بدون اصلاح ساختار بودجه، کنترل نقدینگی و مهار تورم وارد اقتصاد شوند، ممکن است اثر آن کوتاه‌مدت باشد. ارزش پول ملی در نهایت به مجموعه‌ای از عوامل اقتصادی وابسته است و درآمد نفتی تنها یکی از آنهاست.اما افزایش درآمد ارزی می‌تواند به سیاست‌گذار زمان و فضای بیشتری برای اجرای اصلاحات بدهد؛ فضایی که در اقتصاد ایران بسیار ارزشمند است. توکنایز کردن نفت؛ راهی تازه برای تبدیل ذخایر زیرزمینی به سرمایهاگر محدودیت در صادرات، انتقال محموله یا وصول درآمد نفتی وجود دارد، اقتصاد ایران باید به دنبال ابزارهای جدید باشد. یکی از ایده‌هایی که می‌تواند در این چارچوب مورد بررسی قرار گیرد، توکنایز کردن بخشی از دارایی‌های نفتی است؛ یعنی ایجاد ابزارهای دیجیتال مبتنی بر دارایی یا منافع اقتصادی مشخص نفتی و استفاده از فناوری بلاک‌چین برای جذب سرمایه و ایجاد بازارهای جدید.توکنایز کردن نفت البته به معنای فروش مستقیم بشکه‌های نفت در یک پلتفرم دیجیتال نیست. برای عملیاتی شدن چنین ایده‌ای باید مشخص شود توکن دقیقاً نماینده چه چیزی است؛ سهمی از درآمدآینده، حق دریافت مقدار مشخصی نفت، اوراق مبتنی بر نفت یا یک دارایی مالی با پشتوانه قراردادهای فروش؟ پاسخ به این پرسش‌ها از نظر حقوقی، مالی و نظارتی اهمیت اساسی دارد.اما اصل ایده می‌تواند مورد توجه قرار گیرد: تبدیل بخشی از ارزش اقتصادی دارایی‌های نفتی به ابزارهای مالی قابل معامله و استفاده از فناوری برای ایجاد مسیرهای تازه تأمین مالی.در شرایطی که دسترسی ایران به بازارهای مالی سنتی با محدودیت مواجه است، نوآوری مالی می‌تواند بخشی از این محدودیت را جبران کند. البته این مسیر بدون ریسک نیست. توکن نفتی باید پشتوانه واقعی، سازوکار شفاف قیمت‌گذاری، امکان تسویه، تضمین حقوق دارندگان و چارچوب نظارتی مشخص داشته باشد. در غیر این صورت، به جای یک ابزار تأمین مالی، به ابزاری برای ایجاد ریسک و بی‌اعتمادی تبدیل خواهد شد.یکی از ظرفیت‌های مهم چنین ابزاری می‌تواند تأمین مالی پیش از فروش باشد. یعنی به جای آنکه تولیدکننده تنها پس از استخراج و صادرات نفت منتظر دریافت درآمد بماند، بتوان بخشی از ارزش آینده تولید یا قراردادهای فروش را در قالب یک ابزار مالی استاندارد و شفاف پیشاپیش به منابع مالی تبدیل کرد.چنین رویکردی می‌تواند سرمایه را به سمت توسعه تولید، تعمیرات، افزایش ظرفیت پالایش، زیرساخت‌های حمل‌ونقل و پروژه‌های انرژی هدایت کند.اما در کنار توکنایز کردن، باید درباره «نوسان‌گیری» نیز با دقت صحبت کرد. هر بازار مالی که بر پایه نفت ایجاد شود، در معرض نوسان قیمت قرار خواهد داشت. بنابراین هدف اصلی نباید سفته‌بازی روی قیمت نفت باشد؛ بلکه باید ایجاد ابزارهای پوشش ریسک، تأمین مالی و تسهیل مبادلات باشد. اقتصاد ایران بیش از هر چیز به درآمد پایدار و قابل پیش‌بینی نیاز دارد، نه بازاری که صرفاً نوسان‌های بیشتری ایجاد کند.اگر این ایده با استانداردهای حقوقی و مالی مناسب طراحی شود، می‌تواند به بخشی از یک منظومه بزرگ‌تر تبدیل شود؛ منظومه‌ای شامل فروش نفت، تأمین مالی، تسویه غیردلاری و استفاده از فناوری‌های مالی برای کاهش هزینه مبادلات.

درآمد نفتی باید به سپر اقتصاد ایران تبدیل شود

فرصت نفت ۱۱۰ دلاری تنها زمانی ارزشمند است که درآمد حاصل از آن به جای مصرف کوتاه‌مدت، به یک سپر برای اقتصاد ایران تبدیل شود. کشور در سال‌های گذشته بارها افزایش درآمدهای نفتی را تجربه کرده، اما بخشی از این منابع در نهایت نتوانسته‌اند ثبات پایدار برای اقتصاد ایجاد کنند.دلیل روشن است؛ اگر درآمد نفتی افزایش پیدا کند اما همزمان هزینه‌های دولت، نقدینگی و واردات غیرضروری افزایش یابد، اثر درآمد جدید بر ارزش پول ملی محدود خواهد شد. نفت باید به ابزاری برای افزایش قدرت تولید و کاهش آسیب‌پذیری اقتصاد تبدیل شود.یکی از اولویت‌ها می‌تواند اختصاص بخشی از درآمدهای نفتی به توسعه زیرساخت‌های انرژی باشد. کاهش ناترازی گاز و برق، افزایش ظرفیت پالایش و پتروشیمی، توسعه حمل‌ونقل ریلی و دریایی و تقویت زیرساخت‌های صادراتی می‌تواند درآمد نفتی را به ظرفیت تولیدی تبدیل کند.اولویت دیگر، تأمین سرمایه در گردش بخش تولید است. اگر منابع ارزی حاصل از نفت بتواند مواد اولیه، ماشین‌آلات و تجهیزات مورد نیاز صنایع را تأمین کند، افزایش درآمد نفتی از یک درآمد مصرفی به یک سرمایه‌گذاری مولد تبدیل خواهد شد. مسئله اصلی به سیاست ارزی و پولی بازمی‌گردد. اگر دولت بتواند در دوره افزایش قیمت نفت، ذخایر ارزی خود را تقویت کند، بازار ارز را آرام‌تر سازد و از رشد بی‌ضابطه نقدینگی جلوگیری کند، امکان ترمیم تدریجی ارزش پول ملی افزایش خواهد یافت.ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به تصمیم‌های سریع، جسورانه و در عین حال کارشناسی‌شده نیاز دارد. اقتصاد نمی‌تواند منتظر بماند تا تمام شرایط ایده‌آل فراهم شود. فرصت‌های اقتصادی عمر محدودی دارند و قیمت نفت نیز همواره در یک سطح باقی نمی‌ماند.اگر نفت ۱۱۰ دلاری واقعاً در دسترس اقتصاد ایران قرار گیرد، باید از همین حالا برای هر دلار آن برنامه وجود داشته باشد؛ چه مقدار صرف واردات ضروری شود، چه مقدار به تولید اختصاص یابد، چه میزان ذخیره شود و چه بخشی برای توسعه زیرساخت‌ها سرمایه‌گذاری شود.همزمان باید مسیرهای تازه‌ای برای صادرات، تسویه و تأمین مالی طراحی شود. توکنایز کردن دارایی‌های نفتی، استفاده از فناوری‌های مالی، تجارت با ارزهای محلی و توسعه سازوکارهای تهاتری می‌توانند در کنار مسیرهای سنتی قرار گیرند؛ نه به عنوان جایگزین کامل آنها، بلکه به عنوان ابزارهای مکمل برای افزایش انعطاف‌پذیری اقتصاد.نفت ۱۱۰ دلاری می‌تواند یک فرصت باشد، اما تضمین نجات اقتصاد نیست. آنچه این فرصت را به نتیجه تبدیل می‌کند، تصمیم درست و سرعت عمل است.اگر درآمد نفتی وارد چرخه تولید و ثبات اقتصادی شود، می‌تواند بخشی از ارزش ازدست‌رفته ریال را جبران کند. اگر صرف هزینه‌های جاری، واردات بی‌هدف یا سیاست‌های کوتاه‌مدت شود، ممکن است پساز پایان دوره قیمت‌های بالا، اقتصاد دوباره با همان مشکلات قبلی روبه‌رو شود.امروز مسئله فقط فروش نفت نیست؛ مسئله فروش هوشمندانه، وصول سریع درآمد، حفظ ارزش آن و تبدیل منابع نفتی به سرمایه مولد است.ایران نمی‌تواند برای نجات پول ملی تنها به افزایش قیمت نفت امیدوار باشد. اما می‌تواند از افزایش قیمت نفت به عنوان فرصتی برای اجرای اصلاحات استفاده کند.در اقتصاد، فرصت‌ها همیشه تکرار نمی‌شوند. اگر نفت گران امروز بتواند به تولید فردا، سرمایه‌گذاری پس‌فردا و ثبات پول ملی تبدیل شود، می‌توان گفت منابع زیرزمینی کشور واقعاً به ثروت ملی تبدیل شده‌اند.اکنون زمان تصمیم‌های معمولی نیست. اقتصادی که سال‌ها تحت فشار تحریم، تورم و کاهش ارزش پول ملی قرار داشته، به راهکارهای تازه نیاز دارد؛ راهکارهایی که هم جسارت داشته باشند و هم پشتوانه کارشناسی.نفت ۱۱۰ دلاری می‌تواند نقطه شروع باشد؛ اما نجات اقتصاد ایران از جایی آغاز می‌شود که درآمد نفتی دیگر صرفاً «درآمد» نباشد و به «سرمایه‌ای برای ساختن آینده» تبدیل شود.

برچسب ها:

نظرات خوانندگان

دیدگاه خود را بنویسید

نظرها پس از بررسی منتشر می شوند.