پرش به محتوا
تهران۱۲°
یادداشت

اقتصاد قسطی؛ وقتی از درآمد فردا خرج می‌کنیم

ساسان باقرپناه ۵ دقیقه مطالعه کد خبر: ۹۴۹۱۴

خلاصه خبر

خرید قسطی در ذات خود پدیده‌ای منفی نیست. بخش بزرگی از اقتصاد مدرن بر اعتبار بنا شده است. خانوار برای خرید مسکن و خودرو وام می‌گیرد، بنگاه با اعتبار سرمایه‌گذاری می‌کند و حتی دولت‌ها بخشی از هزینه‌های خود را با بدهی تأمین می‌کنند. اعتبار، اگر درست استفاده شود، می‌تواند مصرف و سرمایه‌گذاری را در طول زمان هموار کند. مسئله از جایی آغاز می‌شود که «قسط» دیگر ابزار تأمین یک خرید بزرگ نباشد و به شیوه عادی تأمین هزینه‌های روزمره زندگی تبدیل شود.

اقتصاد قسطی؛ وقتی از درآمد فردا خرج می‌کنیم

وقتی خانوار برای خرید کالاهای عادی، لوازم ضروری، درمان، آموزش یا حتی بخشی از مصرف جاری خود مرتب به اعتبار متوسل می‌شود، باید سؤال دیگری پرسید: آیا ما با توسعه بازار اعتبار مواجهیم یا با پیش‌خور شدن درآمد آینده خانوار؟در اقتصاد، یکی از توضیحات کلاسیک درباره رفتار مصرف‌کننده این است که خانوار فقط بر اساس درآمد همین ماه تصمیم نمی‌گیرد. افراد درآمد امروز و انتظارشان از درآمد آینده را کنار هم می‌گذارند و تلاش می‌کنند سطح مصرف خود را در طول زمان نسبتاً هموار نگه دارند. به این منطق «هموارسازی مصرف» گفته می‌شود.اگر فرد بداند درآمدش در آینده بیشتر خواهد شد، قرض گرفتن امروز الزاماً تصمیم بدی نیست. دانشجویی که برای تحصیل وام می‌گیرد، خانواده‌ای که برای خرید خانه وام بلندمدت می‌گیرد یا فردی که با اعتبار ابزاری برای افزایش درآمد خود تهیه می‌کند، در واقع بخشی از درآمد آینده را به زمان حال منتقل می‌کنند.اما همین سازوکار در شرایط دیگری می‌تواند معنای کاملاً متفاوتی پیدا کند.فرض کنیم درآمد قابل‌تصرف یک خانوار در هر ماه مقداری مشخص است. بخشی از آن صرف هزینه‌های ضروری می‌شود و باقی‌مانده، حاشیه مالی خانوار را تشکیل می‌دهد. حال اگر خانوار هر ماه بخشی از خریدهای امروز را قسطی کند، در ظاهر قدرت خرید فعلی او افزایش یافته، اما اتفاق دیگری نیز افتاده است: بخشی از درآمد ماه‌های آینده از همین امروز خرج شده است.قسط امروز، هزینه فردا نیست؛ تعهد امروز بر درآمد فرداست.اینجا یک متغیر مهم وارد تحلیل می‌شود: نسبت بازپرداخت بدهی به درآمد خانوار. هرچه سهم بیشتری از درآمد آینده از قبل برای اقساط رزرو شده باشد، آزادی مالی خانوار کمتر می‌شود. فرد هنوز حقوق نگرفته، اما بخشی از آن دیگر متعلق به او نیست؛ متعلق به تعهداتی است که ماه‌های قبل ایجاد کرده است.برای همین دو خانوار با درآمد یکسان الزاماً وضعیت مالی مشابهی ندارند. ممکن است یکی از آنها بخش بزرگی از درآمدش را آزادانه مدیریت کند و دیگری در ابتدای هر ماه با مجموعه‌ای از اقساط، بدهی‌ها و تعهدات قطعی روبه‌رو باشد.تفاوت اصلی در ترازنامه خانوار است.در حسابداری یک خانوار نیز مانند یک شرکت، فقط درآمد مهم نیست؛ دارایی و بدهی اهمیت دارد. ممکن است درآمد فرد افزایش پیدا کند، اما اگر بدهی سریع‌تر رشد کرده باشد، وضعیت مالی او لزوماً بهتر نشده است. حتی ممکن است ظاهر مصرف حفظ شده باشد، در حالی که پشت آن ترازنامه‌ای شکننده‌تر شکل گرفته است.به همین دلیل رشد خرید قسطی را نمی‌توان فقط از روی میزان فروش یا تعداد معاملات قضاوت کرد. باید دید اعتبار برای چه مصرف می‌شود.یک نوع بدهی می‌تواند دارایی یا درآمد آینده ایجاد کند؛ مثلاً خرید خانه، سرمایه‌گذاری در آموزش یا تأمین ابزار کار. در این حالت در مقابل بدهی، چیزی در سمت دارایی یا ظرفیت درآمدزایی خانوار ایجاد شده است.اما اگر بدهی صرف پوشش مکرر هزینه‌های جاری شود، وضعیت متفاوت است. قسط پرداخت می‌شود، اما دارایی ماندگاری در مقابل آن شکل نگرفته است.این همان نقطه‌ای است که بدهی از «پل زمانی» به «فشار ساختاری» تبدیل می‌شود.مشکل بعدی، کاهش توان خانوار در برابر شوک‌های اقتصادی است. خانواده‌ای که بخش بزرگی از درآمد آینده خود را متعهد کرده، در برابر یک هزینه پیش‌بینی‌نشده آسیب‌پذیرتر است. بیماری، کاهش درآمد، بیکاری، افزایش اجاره یا هر هزینه ناگهانی می‌تواند تعادل مالی آن را به هم بزند.در این شرایط، خانوار ممکن است برای پرداخت بدهی قبلی، بدهی جدید ایجاد کند. این همان جایی است که چرخه اعتبار می‌تواند خطرناک شود: اعتبار جدید نه برای خرید جدید، بلکه برای زنده نگه داشتن تعهدات قبلی استفاده می‌شود.از منظر رفتاری نیز خرید قسطی ویژگی مهمی دارد. انسان معمولاً هزینه‌ای را که باید امروز به‌طور کامل پرداخت کند، جدی‌تر از هزینه‌ای در آینده احساس می‌کند. شکستن یک قیمت بزرگ به چند پرداخت کوچک می‌تواند «درد پرداخت» را کاهش دهد. به همین دلیل ممکن است کالایی که با پرداخت نقدی گران به نظر می‌رسد، با عدد قسط ماهانه قابل‌تحمل جلوه کند.اما جمع چند قسط کوچک می‌تواند به یک تعهد بزرگ تبدیل شود.مشکل دقیقاً همین‌جاست: خانوار هر خرید را جداگانه می‌سنجد، در حالی که اثر واقعی باید در مجموع تعهدات دیده شود. یک قسط به‌تنهایی سنگیننیست، اما قسط گوشی، لوازم خانه، درمان، آموزش، خودرو و چند خرید دیگر در کنار هم می‌تواند بخش قابل‌توجهی از درآمد ماهانه را قبل از دریافت آن مصرف کند.از این زاویه، گسترش اقتصاد قسطی یک علامت دوگانه دارد.از یک طرف توسعه اعتبار می‌تواند رفاه ایجاد کند، امکان خرید را افزایش دهد و به خانوار کمک کند مصرف خود را در طول زمان مدیریت کند. از طرف دیگر، اگر علت گسترش آن کاهش توان خرید نقدی باشد، همان پدیده می‌تواند نشانه فشار معیشتی تلقی شود.تفاوت میان این دو حالت بسیار مهم است.وقتی فرد کالایی را قسطی می‌خرد چون مدیریت جریان نقدی برایش منطقی‌تر است، اعتبار نقش ابزار مالی دارد. اما وقتی قسطی می‌خرد چون درآمد جاری دیگر توان پوشش همان کالای معمولی را ندارد، اعتبار در حال پوشاندن فاصله میان درآمد و هزینه زندگی است.در حالت دوم، ممکن است برای مدتی سطح مصرف خانوار حفظ شود، اما این حفظ مصرف با انتقال فشار به آینده انجام شده است.به همین دلیل شاید در بررسی وضعیت معیشت، فقط نباید پرسید مردم امروز چه می‌خرند؛ باید پرسید با پول امروز می‌خرند یا با درآمد ماه‌های آینده؟اقتصاد خانوار زمانی سالم‌تر است که اعتبار به او امکان ساختن آینده بدهد، نه اینکه درآمد آینده را برای حفظ زندگی امروز مصرف کند.اگر خرید قسطی از یک انتخاب مالی به ضرورت معیشتی تبدیل شود، ظاهر بازار ممکن است همچنان فعال باشد؛ فروش انجام شود، کالا جابه‌جا شود و مصرف ادامه پیدا کند. اما زیر این ظاهر، اتفاق مهم‌تری در حال رخ دادن است: بخشی از قدرت خرید آینده خانوار از قبل مصرف شده است.و شاید مسئله اقتصاد قسطی را بتوان در همین جمله خلاصه کرد:خطر از جایی شروع می‌شود که مردم برای بهتر زندگی کردن از آینده قرض نمی‌گیرند؛ برای حفظ زندگی امروز، درآمد فردای خود را خرج می‌کنند.

نظرات خوانندگان

دیدگاه خود را بنویسید

نظرها پس از بررسی منتشر می شوند.