پرش به محتوا
تهران۱۵°
گزارش

گزارش اقتصاد پویا از ندانستن هوش مصنوعی در دنیای امروز؛

شروع عصر جدید کسب و کار

مونا ربیعیان ۷ دقیقه مطالعه کد خبر: ۹۵۱۷۹

خلاصه خبر

اقتصاد پویا / سرویس اجتماعی - هوش مصنوعی دیگر یک فناوری متعلق به آینده نیست؛ بخشی از زندگی امروز اقتصاد و جامعه است. فناوری‌ای که تا چند سال قبل بیشتر در محافل تخصصی، شرکت‌های فناوری و پروژه‌های دانشگاهی درباره آن صحبت می‌شد، امروز وارد محیط کار، آموزش، رسانه، کسب‌وکار، خدمات، تولید محتوا و حتی فعالیت‌های روزمره مردم شده است. همین تغییر باعث شده است که یادگیری و تعامل با هوش مصنوعی از یک انتخاب اختیاری فاصله بگیرد و برای بسیاری از افراد به یک مهارت مهم تبدیل شود.

شروع عصر جدید کسب و کار

زهرا پیربداغی / مسئله فقط این نیست که افراد بتوانند با یک ابزار هوش مصنوعی گفت‌وگو کنند یا از آن برای تولید یک متن و تصویر استفاده کنند. مسئله مهم‌تر، شناخت شیوه درست تعامل با این فناوری است. همان‌طور که استفاده از اینترنت یا رایانه نیازمند حداقلی از سواد دیجیتال شد، استفاده مؤثر از هوش مصنوعی نیز به نوعی سواد جدید نیاز دارد؛ سوادی که به فرد یاد می‌دهد چگونه مسئله خود را تعریف کند، سؤال مناسب بپرسد، پاسخ را بررسی کند و از خروجی فناوری برای تصمیم‌گیری بهتر استفاده کند. امروز دو نفر ممکن است به یک ابزار هوش مصنوعی دسترسی یکسان داشته باشند، اما خروجی کاملاً متفاوتی دریافت کنند. تفاوت در بسیاری از موارد نه به خود فناوری، بلکه به توانایی کاربر در تعریف مسئله، ارائه اطلاعات درست و اصلاح درخواست مربوط است. کسی که می‌داند چگونه یک مسئله پیچیده را به چند مرحله تقسیم کند، اطلاعات زمینه‌ای لازم را ارائه دهد و خروجی را ارزیابی کند، می‌تواند از هوش مصنوعی بسیار بیشتر از فردی استفاده کند که صرفاً چند سؤال عمومی از آن می‌پرسد.بنابراین، «تعامل با هوش مصنوعی» باید به‌عنوان یک مهارت در نظر گرفته شود؛ مهارتی که می‌تواند در کنار تخصص اصلی افراد قرار گیرد و بهره‌وری آنها را افزایش دهد. یک خبرنگار می‌تواند از هوش مصنوعی برای دسته‌بندی اطلاعات، خلاصه‌سازی اسناد و ایده‌پردازی استفاده کند؛ یک حسابدار می‌تواند از آن برای تحلیل و سامان‌دهی داده‌ها کمک بگیرد؛ یک دانشجو می‌تواند برای یادگیری مفاهیم دشوار از آن بهره ببرد و یک صاحب کسب‌وکار می‌تواند در تحقیقات بازار، تولید محتوا یا طراحی فرآیندهای کاری از آن استفاده کند.اما در کنار این فرصت، یک خطر جدی نیز وجود دارد: کسانی که استفاده از این فناوری را یاد نگیرند، ممکن است به تدریج با شکاف بهره‌وری روبه‌رو شوند. مسئله لزوماً حذف فوری شغل‌ها نیست؛ بلکه ممکن است تفاوت میان فردی که از ابزارهای جدید برای انجام سریع‌تر و دقیق‌تر کار استفاده می‌کند و فردی که همچنان همه مراحل را به شکل سنتی انجام می‌دهد، روزبه‌روز بیشتر شود.

رقابت آینده میان انسان و هوش مصنوعی نیست

یکی از برداشت‌های رایج درباره هوش مصنوعی این است که آینده بازار کار را باید به شکل رقابت مستقیم میان انسان و ماشین دید. اما در بسیاری از مشاغل، مسئله اصلی می‌تواند شکل دیگری داشته باشد: رقابت میان افرادی که از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند و افرادی که از آن استفاده نمی‌کنند.این تفاوت در بهره‌وری می‌تواند به‌تدریج اهمیت بیشتری پیدا کند. اگر یک نیروی کاری بتواند با کمک ابزارهای هوش مصنوعی در مدت کوتاه‌تری یک گزارش را آماده کند، داده‌ها را مرتب کند، چند ایده را مقایسه کند یا یک فرآیند تکراری را ساده‌تر انجام دهد، طبیعی است که زمان بیشتری برای فعالیت‌های تحلیلی و خلاقانه در اختیار خواهد داشت.البته استفاده از هوش مصنوعی به معنای کنار گذاشتن تخصص انسانی نیست. اتفاقاً هرچه ابزارهای هوشمند قدرتمندتر می‌شوند، اهمیت قضاوت انسانی نیز بیشتر می‌شود. هوش مصنوعی می‌تواند اطلاعات تولید کند، پیشنهاد بدهد یا متن و تحلیل اولیه ارائه کند، اما کاربر باید بتواند صحت اطلاعات، منطق پاسخ، تناسب آن با شرایط واقعی و پیامدهای استفاده از آن را بررسی کند.این موضوع به‌ویژه در حوزه‌هایی که با اطلاعات حساس یا تصمیم‌های مهم سروکار دارند اهمیت بیشتری دارد. نباید هر پاسخ تولیدشده توسط هوش مصنوعی را حقیقت قطعی دانست. مدل‌های هوش مصنوعی ممکن است اشتباه کنند، اطلاعات ناقص ارائه دهند یا در برخی موضوعات نیازمند بررسی منابع باشند. بنابراین یادگیری هوش مصنوعی فقط یادگیری «چگونه سؤال بپرسیم» نیست؛ بلکه یادگیری «چگونه پاسخ را ارزیابی کنیم» نیز هست.از همین جا مفهوم سواد هوش مصنوعی شکل می‌گیرد. فرد باسواد در این حوزه کسی نیست که صرفاً نام ده‌ها ابزار هوش مصنوعی را بداند. او باید بفهمد هر ابزار چه کاربردی دارد، چه محدودیت‌هایی دارد، چه اطلاعاتی نباید در اختیار آن قرار گیرد و خروجی آن در چه شرایطی نیازمند راستی‌آزمایی است.در محیط‌های کاری نیز این موضوع اهمیت زیادی پیدا کرده است. سازمان‌هایی که کارکنان خود را با ابزارهای جدید آشنا می‌کنند، می‌توانند فرآیندهای تکراری را کاهش دهند و زمان نیروی انسانی را به فعالیت‌های ارزش‌آفرین‌تر اختصاص دهند. اما استفاده سازمانی از هوش مصنوعی بدون آموزش کارکنان ممکن است نتیجه مطلوبی نداشته باشد. خرید ابزار به‌تنهایی بهره‌وری ایجاد نمی‌کند؛ مهارت استفاده از ابزار است که ارزش اقتصادی آن را مشخص می‌کند.از سوی دیگر، آموزش هوش مصنوعی نباید فقط به مدیران یا نیروهای فناوری اطلاعات محدود شود. تقریباً هر شغلی که با اطلاعات، متن، داده، ارتباطات، طراحی یا تصمیم‌گیری سروکار دارد می‌تواند از این فناوری تأثیر بگیرد. بنابراین آموزش باید از سطح عمومی جامعه تا دانشگاه، مدرسه و محیط‌های کاری گسترش پیدا کند.

آینده متعلق به کسانی است که یاد می‌گیرند چگونه از هوش مصنوعی استفاده کنند

ورود هوش مصنوعی به اقتصاد، بیش از آنکه صرفاً یک تحول فناورانه باشد، یک تغییر در شیوه انجام کار است. همان‌طور که ورود رایانه بسیاری از فرآیندهای اداری را تغییر داد و اینترنت شیوه ارتباط و تجارت را دگرگون کرد، هوش مصنوعی نیز می‌تواند بخشی از ساختارهای موجود را بازطراحی کند.در چنین شرایطی، مقاومت در برابر یادگیری فناوری جدید نمی‌تواند راهبرد مناسبی برای آینده شغلی باشد. البته این به معنای پذیرش بی‌چون‌وچرای هر فناوری یا استفاده بدون ضابطه از هوش مصنوعی نیست. اتفاقاً جامعه باید همزمان با توسعه استفاده از این فناوری، درباره حریم خصوصی، امنیت داده، مالکیت فکری، خطاهای اطلاعاتی و مسئولیت تصمیم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی نیز آموزش ببیند.نقطه آغاز اما ساده است: یادگیری.افراد لازم نیست از همان ابتدا برنامه‌نویس یا متخصص هوش مصنوعی شوند. می‌توانند از نیازهای واقعی خود شروع کنند. یک کارمند می‌تواند یاد بگیرد چگونه نامه‌های کاری خود را بهتر تنظیم کند، یک دانشجو چگونه یک موضوع پیچیده را بهتر مطالعه کند، یک خبرنگار چگونه حجم زیادی از اطلاعات را دسته‌بندی کند، یک فروشنده چگونه محتوای تبلیغاتی تولید کند و یک مدیر چگونه اطلاعات مختلف را برای تصمیم‌گیری سازمان‌دهی کند.مهم این است که یادگیری از حالت تئوری خارج شود و به تجربه روزانه تبدیل شود. هوش مصنوعی زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که فرد بتواند آن را در فرآیند کاری خود وارد کند و ببیند کدام بخش از کار را سریع‌تر، دقیق‌تر یا کم‌هزینه‌تر انجام می‌دهد.از طرف دیگر، باید فرهنگ «تعامل» با هوش مصنوعی شکل بگیرد. کاربر نباید فناوری را یک ماشین پاسخ‌گو بداند که یک سؤال می‌پرسد و یک جواب نهایی تحویل می‌دهد. تعامل مؤثر یعنی سؤال پرسیدن، اصلاح کردن، اطلاعات بیشتر دادن، پاسخ را نقد کردن و دوباره درخواست را دقیق‌تر کردن. در واقع، کیفیت خروجی تا حد زیادی به کیفیت ارتباط انسان با ابزار بستگی دارد.این موضوع می‌تواند برای اقتصاد نیز اهمیت داشته باشد. افزایش بهره‌وری نیروی انسانی، کاهش زمان انجام کارهای تکراری، دسترسی سریع‌تر به اطلاعات و کمک به کسب‌وکارهای کوچک برای انجام بخشی از فعالیت‌هایی که پیش‌تر نیازمند نیروی تخصصی بیشتری بود، از جمله ظرفیت‌هایی است که استفاده درست از هوش مصنوعی ایجاد می‌کند.در مقابل، اگر جامعه صرفاً مصرف‌کننده ابزارهای خارجی باشد و مهارت استفاده از آنها را به‌صورت عمیق یاد نگیرد، بخش بزرگی از ظرفیت اقتصادی فناوری از دست خواهد رفت. آموزش نیروی انسانی، توسعه مهارت‌های دیجیتال و ایجاد امکان دسترسی عادلانه به ابزارهای آموزشی می‌تواند در این مسیر اهمیت زیادی داشته باشد.در نهایت، هوش مصنوعی قرار نیست جای همه انسان‌ها را بگیرد و یادگیری آن نیز به معنای تبدیل شدن همه افراد به متخصص فناوری نیست. مسئله اصلی این است که فناوری جدید در حال تغییر قواعد کار است و انسان‌ها باید خود را با این تغییر هماهنگ کنند. در اقتصاد آینده، صرفاً داشتن ابزار مزیت نیست؛ توانایی استفاده درست از ابزار است که مزیت ایجاد می‌کند. کسی که یاد می‌گیرد با هوش مصنوعی فکر کند، سؤال بپرسد، پاسخ بگیرد و پاسخ را نقد کند، در واقع یک مهارت جدید برای کار و زندگی خود ساخته است امروز شاید یادگیری هوش مصنوعی یک انتخاب باشد، اما با گسترش استفاده از آن در محیط‌های کاری و اقتصادی، ممکن است فردا ندانستن آن به یک هزینه واقعی تبدیل شود. آینده متعلق به کسانی نیست که فقط از هوش مصنوعی می‌ترسند یا شیفته آن می‌شوند؛ آینده متعلق به کسانی است که نحوه استفاده مسئولانه، هوشمندانه و هدفمند از آن را یاد می‌گیرند

نظرات خوانندگان

دیدگاه خود را بنویسید

نظرها پس از بررسی منتشر می شوند.