فریاد بیصدای مردم از نداری
خلاصه خبر
نداری همیشه با فریاد همراه نیست. گاهی بلندترین اعتراضها، همان سکوتی است که در چهره پدری دیده میشود که توان خرید نیازهای اولیه خانوادهاش را ندارد؛ در نگاه مادری که هر روز بخشی از سبد خرید را حذف میکند و در جوانی که آینده را نه با امید، بلکه با نگرانی از هزینههای فردا تصور میکند. این، همان فریاد بیصدای مردمی است که زیر بار فشار اقتصادی، کمتر سخن میگویند اما هر روز بیشتر رنج میکشند.

وقتی درآمدها از سرعت افزایش قیمتها عقب میماند، نداری تنها به کمبود پول محدود نمیشود؛ بلکه آرامآرام کیفیت زندگی، سلامت، آموزش، امید و حتی روابط اجتماعی را نیز تحت تأثیر قرار میدهد. خانوادهای که ناچار است میان درمان، آموزش فرزند یا تأمین مواد غذایی یکی را انتخاب کند، تنها با یک مشکل اقتصادی روبهرو نیست؛ بلکه با بحرانی انسانی دستوپنجه نرم میکند که آثار آن سالها در جامعه باقی خواهد ماند.هیچ اقتصادی با گسترش فقر، کوچک شدن طبقه متوسط و کاهش قدرت خرید مردم به توسعه پایدار دست پیدا نمیکند. رونق بازار از جیب مردم آغاز میشود و اگر این جیب هر روز خالیتر شود، تولید، سرمایهگذاری، اشتغال و حتی درآمدهای دولت نیز از این چرخه آسیب خواهند دید. به همین دلیل، رسیدگی به معیشت مردم صرفاً یک اقدام حمایتی نیست، بلکه ضرورتی برای حفظ پویایی اقتصاد و ثبات اجتماعی است.امروز بیش از هر زمان دیگری، جامعه به سیاستهایی نیاز دارد که ثبات اقتصادی را تقویت، تورم را مهار و فرصتهای شغلی پایدار ایجاد کند. مردم بیش از وعده، به نتیجه نیاز دارند؛ نتیجهای که در سفره خانهها، قدرت خرید، امنیت شغلی و امید به آینده دیده شود.فریاد بیصدای مردم را شاید نتوان در خیابانها شنید، اما میتوان آن را در سبدهای خرید کوچکتر، در آرزوهای به تعویقافتاده و در نگرانیهای روزمره میلیونها خانواده مشاهده کرد. شنیدن این صدا، پیش از آنکه دیر شود، مهمترین مسئولیت سیاستگذاران و تصمیمگیران اقتصادی است؛ زیرا سرمایه اصلی هر کشور، نه منابع طبیعی آن، بلکه مردمی هستند که با امید زندگی میکنند و با ناامیدی، توان حرکت اقتصاد نیز کاهش مییابد.
