خلاصه خبر
رشد اقتصادی زمانی معنا پیدا میکند که آثار آن در زندگی روزمره مردم دیده شود. افزایش تولید، سرمایهگذاری یا حتی رشد برخی شاخصهای اقتصادی، بهتنهایی نمیتواند نشاندهنده بهبود وضعیت جامعه باشد؛ اگر همزمان قدرت خرید خانوارها کاهش یابد، هزینه مسکن و درمان و آموزش افزایش پیدا کند و امنیت شغلی کاهش یابد، مردم رشد اقتصادی را در زندگی خود احساس نخواهند کرد.

حسین کریمی
مشکل اصلی زمانی شکل میگیرد که میان «رشد اقتصاد» و «رفاه خانوار» فاصله ایجاد شود. ممکن است اقتصاد از نظر تولید ناخالص داخلی بزرگتر شود، اما اگر منافع این رشد به شکل عادلانه توزیع نشود، بخش قابل توجهی از جامعه همچنان با فشار معیشتی مواجه باشد. رشد اقتصادی پایدار باید بتواند به افزایش اشتغال مولد، رشد دستمزد واقعی، بهبود خدمات عمومی و افزایش قدرت خرید منجر شود.در چنین شرایطی، سیاستگذاری نباید صرفاً بر افزایش عدد رشد اقتصادی متمرکز باشد. کیفیت رشد نیز اهمیت دارد. رشدی که بر پایه فعالیتهای سوداگرانه، افزایش قیمت داراییها یا مصرف منابع طبیعی شکل بگیرد، الزاماً رفاه ایجاد نمیکند. در مقابل، رشد مبتنی بر تولید، بهرهوری، فناوری و اشتغال میتواند آثار ماندگارتری بر زندگی مردم داشته باشد.جامعه زمانی رشد اقتصادی را باور میکند که نتیجه آن را در سفره، مسکن، شغل، آموزش، درمان و آینده فرزندان خود ببیند. اگر این پیوند برقرار نشود، ممکن است آمارها از رشد سخن بگویند، اما احساس عمومی همچنان از رکود و فشار اقتصادی حکایت کند.

