پرش به محتوا
تهران۱۲°
یادداشت

نقص در زنجیره حمایت از تولید

مونا ربیعیان ۲ دقیقه مطالعه کد خبر: ۹۴۵۵۶

خلاصه خبر

نجات تولید در ایران، پروژه یک وزارتخانه نیست؛ مسئله‌ای ملی است که بدون هماهنگی میان دستگاه‌های مختلف دولت به نتیجه نخواهد رسید.

نقص در زنجیره حمایت از تولید

حسین کریمی

اگرچه وزارت صنعت، معدن و تجارت متولی اصلی حوزه صنعت و تولید شناخته می‌شود و طبیعی است که بخش قابل‌توجهی از مطالبات تولیدکنندگان متوجه این وزارتخانه باشد، اما واقعیت این است که بسیاری از موانعی که امروز بر سر راه تولید قرار دارد، خارج از اختیار مستقیم وزارت صمت ایجاد می‌شود.می‌توان وزارت صمت را به «پدر یک خانواده» تشبیه کرد؛ اما حتی پدر یک خانواده نیز زمانی می‌تواند امور خانه را مدیریت کند که سایر اعضا با او همراه باشند. تولیدکننده برای ادامه فعالیت خود فقط به مجوز صنعتی یا سیاست‌گذاری وزارت صمت نیاز ندارد؛ بلکه به برق پایدار از وزارت نیرو، منابع مالی و سیاست ارزی مناسب از بانک مرکزی، نیروی انسانی آموزش‌دیده، نظام مالیاتی قابل پیش‌بینی، تأمین اجتماعی همراه با تولید و حتی سیاست‌های فرهنگی و رسانه‌ای هماهنگ با توسعه اقتصادی نیاز دارد.وقتی برق صنایع قطع می‌شود، تولید متوقف می‌شود؛ وقتی بانک‌ها منابع مالی کافی در اختیار تولیدکننده قرار نمی‌دهند، سرمایه در گردش کارخانه قفل می‌شود؛ وقتی مقررات مالیاتی یا بیمه‌ای بدون توجه به شرایط بنگاه اعمال می‌شود، هزینه تولید افزایش پیدا می‌کند و زمانی که نیروی انسانی متناسب با نیاز صنایع تربیت نمی‌شود، واحد تولیدی با کمبود نیروی ماهر مواجه خواهد شد. در چنین شرایطی نمی‌توان انتظار داشت وزارت صمت به‌تنهایی تمام این مشکلات را حل کند.مسئله اصلی، نبود یک فرماندهی منسجم برای تولید است. هیئت دولت باید میان تمام دستگاه‌های مرتبط با تولید هماهنگی ایجاد کند و برای هر وزارتخانه سهم مشخصی در حمایت از تولید تعریف شود. حمایت واقعی از تولید زمانی اتفاق می‌افتد که تصمیم‌های وزارت نیرو، بانک مرکزی، سازمان امور مالیاتی، سازمان تأمین اجتماعی، آموزش‌وپرورش و سایر دستگاه‌ها با سیاست صنعتی کشور در یک مسیر حرکت کند.وزارت صمت می‌تواند سیاست صنعتی را طراحی و مشکلات تولیدکنندگان را پیگیری کند، اما اگر تصمیم‌های سایر دستگاه‌ها در جهت مخالف این سیاست باشد، نتیجه چیزی جز فرسایش تولید نخواهد بود. امروز بیش از آنکه تولید به وعده‌های جدید نیاز داشته باشد، به هماهنگی میان دستگاه‌های موجود نیاز دارد.تولیدکننده نباید برای حل یک مشکل، درهای چندین وزارتخانه و سازمان را به‌طور جداگانه بزند. دولت باید یک زنجیره تصمیم‌گیری هماهنگ ایجاد کند تا هر دستگاه بداند تصمیمش چه اثری بر کارخانه، اشتغال، سرمایه‌گذاری و قیمت تمام‌شده دارد.اگر قرار است تولید نجات پیدا کند، باید همه دولت پای کار بیاید. وزارت صمت به‌تنهایی نمی‌تواند بار سنگین مشکلات تولید را به دوش بکشد؛ همان‌طور که یک عضو خانواده نمی‌تواند بدون همکاری دیگران، یک خانواده را اداره کند.

نظرات خوانندگان

دیدگاه خود را بنویسید

نظرها پس از بررسی منتشر می شوند.