خلاصه خبر
ایران کشوری فقیر نیست؛ اما بخش بزرگی از مردم آن با سبک زندگی یک جامعه فقیر دستوپنجه نرم میکنند.

حسین کریمی
این تناقض، شاید یکی از تلخترین واقعیتهای اقتصاد امروز ایران باشد؛ کشوری با منابع عظیم نفت و گاز، معادن گسترده، نیروی انسانی تحصیلکرده، موقعیت جغرافیایی ممتاز و ظرفیتهای فراوان تولید، اما خانوارهایی که هر روز بیشتر از دیروز برای تأمین هزینههای ابتدایی زندگی تحت فشار قرار میگیرند.فقر فقط به معنای نداشتن نان نیست. وقتی خانوادهای قدرت خرید مسکن مناسب ندارد، درمان را به تعویق میاندازد، از سبد غذایی خود میزند، خرید پوشاک و لوازم ضروری را عقب میاندازد و برای تأمین هزینههای آموزش فرزندانش با مشکل مواجه میشود، با نوعی فقر عمیقتر روبهرو هستیم؛ فقری که آرامآرام کیفیت زندگی را فرسوده میکند.تلختر آنکه در چنین شرایطی، مسئله فقط کمبود منابع نیست؛ مسئله نحوه توزیع و تبدیل منابع به رفاه عمومی است. کشوری میتواند منابع فراوان داشته باشد اما اگر سرمایهگذاری، بهرهوری، ثبات اقتصادی، حکمرانی اقتصادی و فرصتهای برابر برای تولید و اشتغال شکل نگیرد، ثروت ملی الزاماً به رفاه خانوار تبدیل نمیشود.وقتی تورم از درآمد خانوار جلو میزند، دستمزد دیگر ابزار تأمین زندگی نیست و پسانداز به رؤیایی دور تبدیل میشود. جوانی که نمیتواند خانه بخرد، ازدواج کند یا شغل باثبات داشته باشد، تنها با مشکل مالی مواجه نیست؛ او بخشی از آینده خود را از دست داده است.ایران برای عبور از این وضعیت به توزیع پول بیشتر نیاز ندارد؛ به اقتصادی نیاز دارد که ثروت تولید کند، فرصت بسازد و امکان زندگی شرافتمندانه را برای مردم فراهم آورد.ایران ثروتمند است؛ اما ثروت آن زمانی معنا دارد که در سفره، خانه، شغل و آینده مردم دیده شود.

