خلاصه خبر
اقتصاد جهانی بازی بزرگی است که در آن کشورها برای جذب سرمایه، توسعه تجارت، دسترسی به فناوری، گسترش بازارهای صادراتی و افزایش سهم خود از زنجیره ارزش رقابت میکنند.

حسین کریمی
اما ایران سالهاست تحت فشار تحریمهای آمریکا، محدودیتهای بانکی و مالی و دشواری در مبادلات بینالمللی، بهتدریج از بخش مهمی از این بازی فاصله گرفته است؛ فاصلهای که هزینه آن فقط در آمار تجارت خارجی دیده نمیشود، بلکه مستقیماً به زندگی مردم و آینده تولید کشور منتقل میشود.تحریم زمانی خطرناکتر میشود که از یک محدودیت موقت به یک واقعیت دائمی در تصمیمگیری اقتصادی تبدیل شود. وقتی بانکهای خارجی از همکاری با ایران هراس دارند، انتقال پول دشوار میشود، سرمایهگذار خارجی عقب مینشیند، شرکتهای ایرانی برای خرید مواد اولیه و تجهیزات با مانع مواجه میشوند و صادرات با هزینه و ریسک بیشتری انجام میگیرد. در چنین شرایطی، حتی کشورهایی که تمایل به همکاری اقتصادی با ایران دارند نیز برای کاهش ریسک خود محتاطانهتر رفتار میکنند.انزوای اقتصادی همچنین به معنای از دست دادن فرصت است. جهان در حال حرکت به سمت فناوریهای نوین، تجارت دیجیتال، زنجیرههای ارزش منطقهای و سرمایهگذاریهای فرامرزی است؛ اما اقتصادی که ارتباط پایدار و کمهزینهای با جهان ندارد، ناچار است بخش بیشتری از منابع خود را صرف دور زدن محدودیتها کند. نتیجه آن افزایش هزینه مبادله، کاهش رقابتپذیری و گرانتر شدن کالا برای مصرفکننده است.راه خروج، صرفاً انتظار برای لغو تحریمها نیست. ایران باید همزمان دیپلماسی اقتصادی خود را فعالتر کند، روابط تجاری با همسایگان را توسعه دهد، مسیرهای انتقال پول را متنوع سازد، به عضویت مؤثر در زنجیرههای منطقهای برسد و فضای داخلی کسبوکار را برای سرمایهگذاری و تولید جذابتر کند. اقتصاد ایران برای ماندن در صحنه جهانی، بیش از هر چیز به سیاست خارجی اقتصادی، ثبات داخلی و تصمیمهای بلندمدت نیاز دارد.

