این جملات ساده، پیامدهای عمیق و خطرناکی دارد. مردم دیگر حرف مسوولان را باور نمی‌کنند؛ ناامیدی جای امید را گرفته و شکاف بین جامعه و نهادهای حکومتی هر روز گسترده‌تر می‌شود. وقتی پدر خانواده برای خرید یک وعده گوشت یا داروی ضروری دست خالی برمی‌گردد، شنیدن این وعده‌های بی‌عمل تنها نمک روی زخم مردم است.

منت گذاشتن مسوولان بر سر مردم، چند پیامد اساسی دارد:

بی‌اعتمادی عمومی: هر بار که واقعیت زندگی با وعده‌های توخالی مقایسه می‌شود، اعتماد عمومی به سیاست‌ها و نهادها کمتر می‌شود.

خشم اجتماعی و نارضایتی: وقتی مردم می‌بینند سفره‌ها کوچک و درآمدها کم شده اما سخنان مسئولان مخالف واقعیت است، خشم و نارضایتی رشد می‌کند.

فرسایش سرمایه اجتماعی: اعتماد مردم سرمایه‌ای حیاتی برای هر کشور است. وقتی وعده‌ها عملی نمی‌شوند، این سرمایه به سرعت تحلیل می‌رود.

بحران اخلاقی و فرهنگی: تکرار این تناقض‌ها باعث می‌شود بخشی از جامعه، حتی به اخلاق و صداقت عمومی، بدبین شود و سرمایه اجتماعی بیشتر آسیب ببیند.

آمارها نیز گویای وضعیت واقعی‌اند: تورم کالاهای اساسی بالای ۷۰ درصد، اجاره‌بها افزایش حدود ۵۰ درصدی، و قدرت خرید خانوارهای متوسط نصف شده است. با این شرایط، گفتن اینکه «قیمت‌ها بالا نرفته» نه تنها حقیقت را انکار می‌کند، بلکه تحقیر مردم است.

اگر این روند ادامه یابد، خطرناک‌ترین پیامدها به وقوع می‌پیوندد:

مردم دیگر به هیچ وعده‌ای اعتماد نخواهند کرد.

فاصله بین تصمیم‌گیرندگان و جامعه هر روز بیشتر می‌شود.

نارضایتی عمومی به بحران اجتماعی و اقتصادی بدل می‌شود.

سرمایه اجتماعی که سال‌ها برای آن تلاش شده، یک‌شبه تحلیل می‌رود.

مسوولان باید بدانند منت گذاشتن روی درد مردم، کوتاه‌مدت شاید ظاهر آرامش بدهد، اما در بلندمدت جامعه را به لبه انفجار می‌رساند. مردم دیگر به شعار نیاز ندارند؛ به اقدام واقعی، تصمیمات ملموس و حمایت عملی از معیشت نیاز دارند.

اگر مسئولان واقعاً به فکر مردم هستند، وقت آن است که از سخنرانی‌های نمایشی و وعده‌های بی‌عمل دست بردارند و با برنامه‌ریزی و اقدام عملی، فشار زندگی روزمره مردم را کاهش دهند.

دردی که از سفره خالی، اجاره‌بها و تورم رنج می‌برد، با منت و حرف‌های بی‌عمل التیام نمی‌یابد. وقتی واقعیت انکار شود، اعتماد می‌میرد و جامعه‌ای که اعتمادش رفته باشد، دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد.