کارگران، ستون فقرات اقتصاد هر کشور هستند؛ کسانی که با دستان خود، چرخه تولید و خدمات را به حرکت درمی‌آورند. اما در ایران، این ستون اغلب شکننده است؛ شکننده به دلیل بی‌توجهی به ایمنی، کمبود نظارت و فشار اقتصادی که کارگران را به پذیرش شرایط خطرناک مجبور می‌کند.

بر اساس گزارش‌های سازمان‌های کار، سالانه ده‌ها هزار حادثه شغلی اتفاق می‌افتد که بخشی از آنها به مرگ منجر می‌شوند. یکی از دلایل اصلی، نبود تجهیزات ایمنی مناسب است. بسیاری از کارفرمایان به دلیل صرفه‌جویی یا بی‌اطلاعی، ابزار ایمنی را محدود یا حذف می‌کنند و کارگران ناچار به کار در شرایط مخاطره‌آمیز هستند.

علاوه بر این، نظارت قانونی ضعیف و برخورد کند با متخلفان سبب شده است که بسیاری از کارفرمایان، قانون را دور بزنند. آمارها نشان می‌دهند بیش از ۶۰ درصد حوادث مرگبار شغلی در کارگاه‌های کوچک و غیررسمی رخ می‌دهد؛ جایی که بازرسی کمتر انجام می‌شود و گزارش‌ها به رسانه‌ها نمی‌رسد.

پیامد این مرگ‌ها تنها انسانی نیست. اقتصادی هم هست. مرگ هر کارگر به معنای از دست رفتن تجربه، کاهش بهره‌وری و فشار روانی بر سایر کارکنان است. همچنین، هزینه‌های درمان و دیه، اگرچه بخشی جبران می‌شوند، اما خسارت اجتماعی و روانی خانواده‌ها غیرقابل محاسبه است.

کارشناسان معتقدند تنها راه کاهش این حوادث، نهادینه شدن فرهنگ ایمنی، اجرای سختگیرانه قوانین و حمایت مالی از کارگران است. باید تضمین شود که هیچ کارگری برای تأمین معیشت مجبور به پذیرش خطرات مرگبار نشود.

مرگ کارگران، نه یک اتفاق ساده بلکه نشانه‌ای از سهل‌انگاری سیستماتیک است. تا زمانی که ایمنی در محیط کار اولویت نباشد و مسئولیت‌پذیری فراتر از شعارهای اداری نرود، این حوادث ادامه خواهند داشت. اقتصاد پویا و جامعه مدنی باید با فشار و مطالبه‌گری، صدای بی‌صدای کارگران را به گوش مسئولان برسانند.