تحریم فقط یک واژه سیاسی یا اقتصادی نیست؛ تحریم برای بسیاری از کارگران، تولیدکنندگان و صاحبان صنایع ایرانی به معنای اضطراب دائمی، بی‌ثباتی و فرسایش روانی است. سال‌هاست که کارخانه‌ها و واحدهای تولیدی در فضایی فعالیت می‌کنند که هر روز آن با نگرانی تازه‌ای همراه است؛ از کمبود مواد اولیه و جهش نرخ ارز گرفته تا کاهش فروش، دشواری صادرات و ترس از تعطیلی خطوط تولید. در چنین شرایطی، فشار اقتصادی تنها به ترازنامه کارخانه‌ها محدود نمی‌شود، بلکه مستقیماً بر روح و روان میلیون‌ها نفر اثر می‌گذارد.

اقتصاد پویا / سرویس اقتصاد و سیاست - تا همین چند سال پیش، بسیاری از جوانان ایرانی تصور می‌کردند تحصیل، مهارت‌آموزی و تلاش مداوم می‌تواند مسیر زندگی‌شان را تغییر دهد. دانشگاه رفتن، یاد گرفتن زبان خارجی، شرکت در دوره‌های تخصصی و ساختن رزومه حرفه‌ای، بخشی از نقشه‌ای بود که قرار بود به شغل پایدار، درآمد مناسب و آینده‌ای قابل پیش‌بینی ختم شود. اما امروز، برای بخش بزرگی از نسل جوان، این نقشه دیگر کار نمی‌کند. آنچه جای رؤیای پیشرفت را گرفته، احساس تعلیق و بی‌ثباتی است؛ حسی که در گفت‌وگوهای روزمره، شبکه‌های اجتماعی و حتی تصمیم‌های شخصی جوانان به‌وضوح دیده می‌شود.