مونا ربیعیان، در حالی که میلیون‌ها ایرانی با گرانی، بیکاری و ناامیدی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند، آیین بزرگداشت کوروش با شکوهی نمادین برگزار شد؛ شکوهی که بیش از آنکه یادآور عظمت تاریخ باشد، تناقض امروز را فریاد می‌زند.

بابک زنجانی، نامی که سال‌هاست در صدر پرونده‌های اقتصادی کشور شنیده می‌شود، بار دیگر به محور بحث‌ها بازگشته است. تاجری که در دوران تحریم‌ها با شیوه‌های خاص خود نفت می‌فروخت و به گفته بسیاری، در سخت‌ترین شرایط مالی کشور، چرخه‌ی نقل‌وانتقال پول را زنده نگه داشت؛ اما بعدها در تقابل با بانک مرکزی و برخی نهادهای رسمی گرفتار شد. امروز، گروهی از کارشناسان اقتصادی معتقدند تجربه و جسارت زنجانی می‌تواند همچنان در اقتصاد ایران الهام‌بخش باشد؛ هرچند مخالفان، چنین دیدگاهی را ساده‌انگارانه می‌دانند.

مونا ربیعیان/ سردبیر؛ در ماه‌های اخیر، بازار ایران بار دیگر با موجی از افزایش قیمت‌ها و کمبود مصنوعی کالاهای اساسی مواجه شده است؛ پدیده‌ای که کارشناسان ریشه‌ی اصلی آن را در احتکار و نبود نظارت مؤثر می‌دانند. در حالی که مردم هر روز با گرانی‌های بی‌ضابطه در برنج، روغن، شکر، نهاده‌های دامی، دارو و حتی کالاهای مصرفی ساده روبه‌رو هستند، انتظار می‌رفت نهادهایی چون وزارت اطلاعات و سازمان تعزیرات حکومتی با برخورد قاطع و سازمان‌یافته، جلوی این نابسامانی را بگیرند. با این حال، شواهد نشان می‌دهد که این دو دستگاه در ایفای نقش قانونی خود، دچار ضعف عملکرد و کم‌کاری آشکار شده‌اند.

محمدامین حیدری، جوانی قرار است بهترین و طلایی‌ترین سال‌های زندگی باشد؛ سال‌هایی برای تجربه، ساختن آینده و لذت‌بردن از روزها. اما در ایرانِ دهه اخیر، این دوران برای نسل جوان بیشتر با استرس، بیکاری و ناامیدی گره خورده است. از سال ۱۴۰۰ به بعد، شرایط اقتصادی و اجتماعی به‌گونه‌ای رقم خورد که جوان ایرانی به جای شکوفایی و پیشرفت، اغلب درجا زده و بهترین سال‌های زندگی‌اش را زیر سایه تورم، حقوق‌های ناچیز، نگرانی از جنگ و آینده‌ای نامعلوم سپری کرده است.

اقتصاد ایران سال‌هاست زیر سایه تحریم‌های خارجی نفس می‌کشد، اما آنچه این روزها از هر تحریمی ویرانگرتر عمل می‌کند، چیزی جز «خودتحریمی» نیست. یعنی همان مجموعه تصمیم‌ها، قوانین متناقض، بخش‌نامه‌های خلق‌الساعه و سیاست‌های ضدتجاری که به جای گشودن درهای اقتصاد، قفل‌های تازه بر آن می‌زنند.

ایرانیان سال‌هاست با واقعیتی تلخ زندگی می‌کنند: حقوق‌شان ریالی است اما هزینه‌هایشان دلاری محاسبه می‌شود. این تناقض مرگبار، یکی از ریشه‌های اصلی بحران معیشت، فروپاشی طبقه متوسط و موج مهاجرت نیروی کار و سرمایه انسانی از کشور است.

در حالی که آمارهای رسمی از تورم ۴۵ درصدی در گروه کالاهای خوراکی حکایت دارد، سفره‌ی خانوار ایرانی روز به روز کوچک‌تر می‌شود. در غیاب برنامه‌ای جامع برای مهار تورم و بهبود ساختار تولید و توزیع مواد غذایی، این روند به تهدیدی برای امنیت غذایی و ثبات اجتماعی کشور تبدیل شده است.

طی کمتر از یک سال، قیمت یک مدل ماشین لباسشویی ایرانی محبوب از ۲۹.۵ میلیون تومان در تاریخ ۸ دی ماه سال گذشته به حدود ۴۳.۵ میلیون تومان رسیده است؛ یعنی حدود ۴۷ درصد افزایش قیمت. این افزایش چشمگیر، بازتابی از فشارهای تورمی و چالش‌های ساختاری بازار لوازم خانگی در ایران است.

فعال‌سازی مکانیسم ماشه توسط کشورهای اروپایی، در ظاهر یک اقدام دیپلماتیک بود، اما در عمل ایران را وارد بن‌بست اقتصادی کامل کرده است. تحریم‌های سازمان ملل علیه ایران دوباره برقرار شده‌اند و اقتصاد کشور اکنون درگیر بحرانی است که از نفت تا دارو و حمل‌ونقل را در بر گرفته است. پیامد این تصمیم، نه فقط محدودیت در تجارت، بلکه فشار مستقیم بر زندگی روزمره مردم است.

بازار ارز و طلا در ایران وارد مرحله هشدار شده است؛ کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند دلار به ۲۰۰ هزار تومان و هر گرم طلای ۱۸ عیار به ۱۲ میلیون تومان خواهد رسید. این رشد بی‌سابقه، فشار اقتصادی بر مردم را شدیدتر و زندگی روزمره را در آستانه بحران قرار می‌دهد.