رئیس انجمن سرمایه‌گذاری‌های مشترک ایرانی و خارجی گفت: سرمایه‌گذاری خارجی در بورس یکی از کلیدی‌ترین انواع سرمایه‌گذاری به شمار می‌رود که جذب نقدینگی و تامین مالی پروژه‌ها را به دنبال خواهد داشت.

در ایران امروز، جوانی که متولد دهه هشتاد است، نه امیدی به شغل دارد و نه به خانه‌دار شدن. بازار رسمی، آینده‌ای برای او نمی‌سازد و تنها بازاری که درهایش را گشوده، بازاری زیرزمینی و بی‌قانون است: بازار شوگرددی و شوگرمامی.

سال تحصیلی جدید آغاز شده، اما خرید لوازم‌التحریر برای دانش‌آموزان تبدیل به یک کابوس اقتصادی شده است. دفتر، خودکار، مداد و کیف‌های مدرسه تا ۷۰٪ گران‌تر از سال گذشته شده‌اند و خانواده‌ها برای خرید ساده‌ترین وسایل، دچار سردرگمی و فشار مالی هستند.

شیر، پنیر، ماست و کره، هر ۱۵ روز یک‌بار افزایش قیمت را تجربه می‌کنند. خانواده‌ها مجبورند هر دو هفته بودجه سبد غذایی فرزندانشان را دوباره محاسبه کنند و با فشار اقتصادی و روانی سنگینی مواجه شوند. این روند نه تنها سلامت کودکان را تهدید می‌کند بلکه نشان‌دهنده فساد ساختاری و بی‌تدبیری سیاست‌گذاران اقتصادی است.

در حالی‌که تبلیغات گسترده‌ای از فروش اقساطی ویژه بازنشستگان در رسانه‌ها پخش می‌شود، واقعیت زندگی بخش زیادی از این قشر چیز دیگری است. حقوق پایین، نابرابری آشکار میان دریافتی‌ها و محدودیت در دسترسی به کالاهای باکیفیت باعث شده است تا این طرح‌ها بیشتر شبیه یک نمایش تبلیغاتی باشند تا راهکاری برای بهبود معیشت.

قرار بود تسهیلات بانکی و بسته‌های حمایتی دولت، ناجی صنایع نیمه‌جان کشور باشند؛ قرار بود نفس تازه‌ای به کارگاه‌ها و کارخانه‌ها بدمند، چرخ‌های زنگ‌زده را دوباره به حرکت درآورند و تولیدکننده را از مرز ورشکستگی عقب برانند. اما در عمل، این وام‌ها و تسهیلات چیزی جز دام بدهی و تله نابودی برای بخش مولد اقتصاد نشده‌اند.

اگر زلزله را بلای ناگهانی بدانیم، فرونشست همان زلزله خاموش است؛ بلایی که هر روز، بی‌صدا و بی‌رحم، زمین را میلی‌متر به میلی‌متر می‌بلعد. امروز تهران، اصفهان، مشهد، کرمان و کرج روی مین‌های خاکی بنا شده‌اند؛ شهرهایی که زیر پایشان تهی شده و هر لحظه ممکن است خیابان یا ساختمانی در کام زمین فرو رود.

تجارت، شریان حیاتی هر اقتصاد است. اما امروز در ایران، این شریان زیر فشار سنگین تحریم‌ها و سوءمدیریت‌ها آن‌چنان فشرده شده که نفس‌های آخر را می‌کشد. کشوری با منابع عظیم انرژی، موقعیت ژئوپلیتیک بی‌نظیر و بازار مصرفی پررونق، حالا در وضعیتی گرفتار شده که صادرکننده‌اش برای انتقال پول باید واسطه‌های چندلایه‌ای را به قیمت گزاف تغذیه کند و واردکننده‌اش برای تأمین ساده‌ترین مواد اولیه باید ماه‌ها پشت سد بروکراسی و محدودیت بانکی گرفتار بماند.

قیمت گوشت قرمز این روزها از مرز یک میلیون تومان عبور کرده و خرید آن برای خانواده‌های متوسط و کم‌درآمد به یک رؤیا تبدیل شده است. این عدد نه یک اتفاق ساده اقتصادی، بلکه نماد ناکارآمدی مدیریتی، فساد دلالان و بی‌تفاوتی مسئولان به معیشت مردم است. وقتی گوشت که باید کالای اساسی سفره مردم باشد، به کالایی لوکس تبدیل می‌شود، یعنی سیستم اقتصادی کشور با شکست مواجه شده است.

صنعت ایران در ماه‌های اخیر زیر ضربه‌ای خاموش و اما کشنده قرار گرفته است: دلار. افزایش پیوسته نرخ ارز نه فقط هزینه تولید را بالا برده، بلکه نفس صنایع را به شماره انداخته است. کارخانه‌ها و کارگاه‌های کوچک و متوسط، که ستون فقرات اقتصاد ملی‌اند، اکنون با وضعیت بحرانی مواجه شده‌اند؛ بسیاری از خطوط تولید نیمه‌تعطیل شده و برخی تولیدکنندگان در آستانه ورشکستگی قرار دارند.