در جهانی که ما زندگی می کنیم، همه انسانها در طول زندگی خود دائم در معرض برخی از خطرات و چالشهای مختلفی قرار می گیرند، آنچه در این مختصر به آن اشاره می شود، مرتبط با سلامت انسان،موجودات و رنگ زمین در حوزه مباحث زیست محیطی و موارد مهم تاثیر گذار در این فرایند است. […]

گرانی، دیگر واژه‌ای تازه یا تیتر خبری نیست؛ بخشی از تنفس روزمره مردم شده است. از صف نانوایی تا قفسه‌های خالی فروشگاه‌ها، از قبض برق تا اجاره‌خانه، همه چیز فریاد می‌زند که زندگی، دیگر «زندگی» نیست؛ بلکه «دوندگی» است، آن هم در مسیری که مدام گران‌تر و ناهموارتر می‌شود.

شعار «جنگ، جنگ تا پیروزی» که به معنای ادامه درگیری تا رسیدن به تسلیم یا فتح دشمن است، در شرایطی که اقتصاد کشور در بحران عمیقی فرو رفته، دیگر معنا و کارایی خود را از دست داده است. امروز ایران با فقر گسترده و مشکلات معیشتی فراوانی روبروست که ادامه این شعار را بی‌معنا می‌کند.

بندر چابهار، تنها بندر اقیانوسی ایران، قرار بود به عنوان پنجره امن اقتصادی کشور در شرایط تحریم عمل کند. اما آنچه روی کاغذ وعده داده شده، در عمل به بن‌بست تجارت، محدودیت سرمایه‌گذاری و فشار مضاعف اقتصادی تبدیل شده است. معافیت تحریمی که قرار بود مسیر تجارت ایران را باز کند، بیشتر وعده‌ای تبلیغاتی و غیرقابل تحقق در عمل است.

اگر کسی می‌خواهد کشور و مردم را نجات دهد باید دوباره لباس رزم به تن و سنگرهای جهاد را در شهرها برپا کند.

ایران امروز در حال حرکت روی لبه تیغ یک فاجعه اقتصادی است. دلار در مسیر رسیدن به ۲۰۰ هزار تومان است و طلای ۱۸ عیار به ۱۲ میلیون تومان نزدیک می‌شود. این اعداد تنها شاخص‌های مالی نیستند، بلکه آینه‌ای از فروپاشی معیشت و زندگی مردم هستند. وقتی پول ملی روز به روز ارزش خود را از دست می‌دهد، وقتی قدرت خرید مردم به حداقل‌ها سقوط کرده، وقتی بازارهای داخلی هر روز شکننده‌تر می‌شوند، یعنی کشور وارد مرحله‌ای شده که هیچ سیاست سطحی و وعده‌ای نمی‌تواند آن را نجات دهد.

زندگی مردم ایران در وضعیت بی‌پولی غرق شده است. نه درآمد کافی، نه خرید کالاهای ضروری، نه امیدی به آینده. این بی‌پولی، خاموش اما مهلک، هر روز عمق بیشتری پیدا می‌کند. خانواده‌ها برای نان شب دست و پا می‌زنند، کارگران حقوق ناقص می‌گیرند، بازاریان مشتریانشان را از دست داده‌اند، و سیاست‌گذاران همچنان مشغول آمارسازی و گزارش‌های رویایی هستند.

در روزگاری که مردم برای تأمین نیازهای اولیه زندگی خود با مشکلات فراوانی مواجه هستند، خبری از قلب پایتخت ایران به گوش می‌رسد که همچون پتکی بر سر عدالت و شفافیت فرود می‌آید: فساد ۳ میلیارد یورویی در شهرداری تهران.

هیچ‌کس تصور نمی‌کرد روزی در خیابان‌های تهران، مشهد یا اصفهان، زیر پوست شهر بازاری شکل بگیرد که قیمت عشق و صمیمیت مثل دلار و سکه روزانه بالا و پایین شود. اما حالا، پدیده‌ای به نام «شوگرددی» و «شوگرمامی» به یکی از واقعیات عریان جامعه تبدیل شده است؛ واقعیتی تلخ که دهه هشتادی‌ها در آن نقش اصلی را بازی می‌کنند.

اقتصاد کشور در وضعیت شکننده‌ای قرار دارد، اما تجارت به جای اینکه امن‌کننده و محرک رشد باشد، به ابزار سودجویی و نابودی تولید داخلی تبدیل شده است. واردات بی‌رویه، صادرات خام و رانت گسترده، منابع محدود کشور را هدر داده و بازارها را بی‌ثبات کرده است.