وقتی واژه‌ها بی‌قدرت می‌شوند، فقر خودش سخن می‌گوید؛ از چهره‌های فرسوده در صف نان، از چشمانی که شرم را پشت سکوت پنهان کرده‌اند. فقر، امروز دیگر یک آمار یا نمودار اقتصادی نیست؛ فقر، واقعیتی است که در هر خانه، هر خیابان و هر گفت‌وگوی ساده‌ی مردم رسوخ کرده است.

نام بابک زنجانی، سال‌هاست با جنجال و اتهام گره خورده است؛ اما کمتر کسی روایت او را از زاویه‌ای دیگر شنیده. در روزهایی که اقتصاد ایران زیر فشار تحریم‌ها خم شده بود و هیچ بانکی حاضر به همکاری با ایران نبود، زنجانی توانست شبکه‌ای مالی ایجاد کند که امکان فروش نفت و بازگشت ارز به کشور را فراهم آورد.همچنین در زمانی که به کشور هواپیما نمیفروختند و مردم کشور در در هواپیما های فرسوده هر چند وقت یکبار به دلیل فرسودگی ناوگان هوایی جان می دادند چندین هواپیما وارد کرد. او نه مقام دولتی بود و نه رانت‌خوار؛ بلکه تاجری ریسک‌پذیر که از دل بازار برخاست و به یکی از پرنفوذترین چهره‌های اقتصادی آن دوران بدل شد.

نسل Z، نسلی که متولد حدود سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۰ است، به عنوان اولین نسل کاملاً دیجیتال شناخته می‌شود. این نسل با گوشی‌های هوشمند، شبکه‌های اجتماعی و دسترسی دائم به اینترنت رشد کرده است و دیدگاهی متفاوت نسبت به جهان دارد. نسل Z نه تنها مصرف‌کنندگان آینده هستند، بلکه خالقان و نوآوران آینده‌اند. فهم معنای نسل Z برای والدین، معلمان، مدیران و جامعه‌شناسان ضروری است؛ چرا که ارزش‌ها، رفتارها و ترجیحات آنها مسیر آینده جوامع را شکل می‌دهد.

پرستاران، این ستون‌های بی‌ادعای نظام سلامت، سال‌هاست که زیر فشار کاری طاقت‌فرسا و حقوق ناکافی خم شده‌اند. روز جهانی پرستار، نمادی است که در عمل هیچ جایگاهی در زندگی روزمره‌ی آنها ندارد. بیمارستان‌ها پر است از پرستارانی که با قلب‌هایی بزرگ و دست‌هایی خسته، شبانه‌روز در حال خدمت‌اند، اما در زندگی شخصی خود نمی‌توانند حتی نیازهای اولیه‌ی خود و خانواده‌شان را برآورده کنند.

در کشوری که مردمش برای نان، دارو و اجاره خانه در صف می‌ایستند، باستی هیلز تصویری از بی‌عدالتی و رفاه افراطی است. ویلاهای میلیاردی، خودروهای لوکس و مهمانی‌های مجلل، نه تنها نشان از ثروت است بلکه نماد فاصله اجتماعی وحشتناک و بی‌تفاوتی مرفحین نسبت به درد مردم است.

بازرسی اخیر از آشپزخانه یکی از بیمارستان‌های دانشگاهی تهران، تصویری هولناک از وضعیت بهداشت محیطی در مراکز درمانی کشور ترسیم کرده است. تصاویری که منتشر شد و گزارش‌هایی که از دل آن بازرسی بیرون آمد، فراتر از یک خطای فردی یا سهل‌انگاری موردی است؛ این نشانه‌ی یک بیماری ساختاری در نظام سلامت است.

طبقه متوسط ایران، روزی موتور پیشرفت، آموزش و ثبات اجتماعی کشور بود؛ قشری که با کار، تلاش و امید، جامعه را سرپا نگه می‌داشت. اما زیر سایه تحریم‌ها، تورم و سیاست‌های ناپایدار، این طبقه در حال فروپاشی است.

ایران امروز شاهد یک تراژدی خاموش است؛ تراژدی‌ای که کمتر کسی جرأت دارد اسمش را بگوید: مردم بدون پول زندگی می‌کنند. نه صحبت از رفاه است، نه از طبقه متوسط. وقتی یک خانواده مجبور است حقوق یک ماه خود را در ده روز خرج کند، وقتی مادران و پدران از ترس ناتوانی در خرید غذا برای فرزندانشان شب‌ها بیدار می‌مانند، دیگر نمی‌توان این شرایط را تنها یک بحران اقتصادی نامید؛ این نسل‌کشی اقتصادی است.

در خیابان‌های این کشور دیگر فریاد نمی‌زنند، آه می‌کشند. سکوتی تلخ و سنگین، جان شهر را گرفته است. در صف نان، در ایستگاه اتوبوس، در داروخانه‌ها و بازارها، مردمی را می‌بینی که هر روز اندکی از کرامت و امیدشان را در جنگ نابرابر با گرانی از دست می‌دهند. اما آن‌سوی این واقعیت دردناک، مسوولانی نشسته‌اند که گویی هنوز باور ندارند مردم در چه وضعی زندگی می‌کنند.

سال‌هاست وعده داده‌اند که فقر جبران می‌شود، تورم مهار می‌شود و سفره مردم کوچک نمی‌ماند. اما واقعیت امروز ایران چیزی جز سقوط معیشت مردم نیست؛ وعده‌ها مثل مُسکن موقت‌اند و فقر هر روز عمیق‌تر و نهادینه‌تر می‌شود.